<p>Jan van Wijgerden heeft na 48 jaar afscheid genomen als schipper op de veerpont.&nbsp;</p>

Jan van Wijgerden heeft na 48 jaar afscheid genomen als schipper op de veerpont. 

(

Foto: Marielle Pelle

)

Achtenveertig jaar heen en weer

De veerverbinding Brakel-Herwijnen over rivier de Waal is een begrip voor reizigers uit en naar de Bommelerwaard. Achtenveertig jaar lang was Jan van Wijgerden schipper en zette hij duizenden mensen over. Afgelopen week nam hij afscheid, om nu echt te gaan genieten van zijn pensioen.

door Marielle Pelle

Brakel - “Het is blijven opletten. Juist op zondag als het rustig is met de scheepvaart, juist dan moet je scherper zijn, want dan heb je de neiging op de automatische piloot te gaan”, vertelt de 69-jarige Jan van Wijgerden, als ik hem ontmoet boven op de pont in zijn stuurhut. “Varen vind ik gewoon leuk. Lekker je eigen ding doen.”

Geen werk
Enkele jaren geleden bereikte Van Wijgerden al de pensioengerechtigde leeftijd, maar hij wilde nog niet stoppen met varen. Zijn werkgever Riveer bedacht een constructie om via detachering dit mogelijk te maken. “Voor Jan is dit geen werk, dit is zijn hobby”, zegt Andrea Haubrich van Riveer. “Bij Kees zijn vader is hij al begonnen. In 1981 nam Kees Haubrich het veer over en ging Jan mee. In januari 2010 werd het overgenomen door Riveer en is Jan samen met de pont mee overgegaan.”

“Jan is altijd heel erg gedreven. Die start niet op in zijn één, die gaat gelijk in zijn drie! Hij gaat altijd in alles in de hoogste versnelling.” Waarop ze tot slot zegt: “Hij heeft zijn bijdrage wel geleverd aan veer Brakel!”

Nadenken
Terwijl Van Wijgerden vanuit de hoge moderne stuurhut over de Waal kijkt, vertelt hij over begin jaren ‘70. De momenten dat de veerpont stuk was en ze met een voetveer over de Waal gingen. “Ik heb in 48 jaar veel zien veranderen. Vooral voor de collega’s kwam heel veel papierwerk.” Hij kijkt voor zich uit en zegt: “Vroeger haalden we gewoon geld op en aan het einde van de dag gooiden we dit op de werkbank bij de oude Haubrich.” Wijzend op de nieuwe techniek vertelt hij: “Toen had je twee stuurknuppels. Voor, achter, stop en stuurboord, bakboord. Nu moet je nadenken.”

In die jaren heeft Van Wijgerden veel gezien. Hij vertelt over mensen die op de krib stonden, de staking van de scheepvaart, de periode van hoog water. Maar ook de uitdagingen, om met de pont langs zij te gaan leggen bij de scheepvaart, om personeel om te wisselen of pakketten vlees aan boord te zetten, die aangeleverd werden door Kaldenberg uit Herwijnen. “Dat mag helaas niet meer, dat werk doet nu de watertaxi”, vertelt Van Wijgerden met spijt.

Adrenaline
Terwijl Van Wijgerden de veerpont behoedzaam aan wal legt in Herwijnen en de auto’s en fietsers hun weg vervolgen, vraag ik wat het doet als je de verbinding bent voor de ambulance die met spoed over moet naar Gorinchem. Ineens veert Van Wijgerden op en gedreven vertelt hij: “Dan komt de adrenaline, dat geeft een kick! Als je telefoon krijgt dat de ambulance er aan komt, voel je de kick. Niet omdat het leuk is, maar omdat je iets kunt bijdragen.”

Op het nippertje
Ondertussen rijden nieuwe gasten de pont op, die elk kwartier afvaart. Van Wijgerden lacht: “Ik kan een lijstje maken van de auto’s die altijd op het laatste nippertje de pont op rijden. Dat zijn altijd dezelfde!” Het belang van de weg over water is echt voelbaar als de A2 of A27 wordt afgesloten, dan ontstaat er niet alleen een file op de snelweg, maar ook voor de pont. Van Wijgerden glimt en zegt: “Dan kun je maar crossen, voor de collega’s beneden is het hard werken hoor, maar dan kunnen we maar heen en weer.”

Behendig
Ondertussen varen we weer af in Brakel en op de linker kant zie ik een vrachtschip aankomen en van de rechtse kant komt een groot containerschip. “Wordt dit een andere uitdaging?” vraag ik hem verbaasd, terwijl ik die schepen wel erg dichtbij zie komen. “Dit vind ik prachtig”, zegt Van Wijgerden enthousiast, zijn hele gezicht straalt. “Dit doe ik graag. Ik vind het gewoon leuk!” Behendig stuurt hij tussen de schepen door. Van Wijgerden geniet zichtbaar.

We varen weer rustig verder. Van Wijgerden kijkt over de Waal en wijst richting Zaltbommel. “Wat een prachtig uitzicht, hè. Hier ga je toch voor?” Even is hij stil. “Dit ga ik missen.” Hij legt zijn handen op de stuurhendels: “Maar zeker het sturen!”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden