Dit is het tweede deel van het verhaal 'Giftige waarheid', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog vier delen.
Dit is het tweede deel van het verhaal 'Giftige waarheid', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog vier delen.

Giftige waarheid...(deel 2)

Ik parkeer mijn auto vlak bij het café en loop naar de deur die toegang geeft tot het daarboven gelegen appartement. Ik bel aan maar er komt geen reactie. Ook na een tweede en derde keer bellen gebeurt er niks. Ik ga het café binnen en zie dat het er redelijk druk is. Het is zondagmiddag. Na de mis naar de kroeg is hier nog wel in zwang, volgens mij.

door Frans van den Heuvel sr.

Achter de bar staat een jonge vrouw. Ik vraag of zij de eigenares is. “Nee, dat ben ik niet”, zegt ze, “maar ik roep hem wel even. Hij is in de keuken.” Even later komt de uitbater naar me toe, geeft me een hand en vraagt wat hij voor me kan doen.

Ik stel me voor als Martine Bredevoort en zeg dat ik op zoek ben naar Sasja van Weerden die hierboven een appartement bewoont. En dat we vriendinnen zijn. De eigenaar kijkt me aan en zegt: “Het is vreemd, maar ik heb haar al een poosje niet gezien. Ze komt regelmatig ‘s avonds na haar werk even binnenvallen voor een drankje en een praatje, maar, zoals ik al zeg, plotseling bleef ze weg. De huur betaalt ze altijd drie maanden vooruit.”

Ik vraag hem of hij een sleutel heeft van het appartement en of het mogelijk is om er samen even een kijkje te gaan nemen. Hij kijkt me aan en zegt: “Alles goed en wel dame, maar ik ken u helemaal niet en ik heb niet het recht om zomaar bij een huurder binnen te vallen.” Ik beaam dat en vertel hem de reden. Om hem nog meer gerust te stellen, laat ik hem een paar foto’s van ons beiden zien, gemaakt tijdens onze studietijd. Hij haalt zijn schouders op en zegt: “Oké, maar het is wel uw verantwoordelijkheid.” Ik vraag hem wanneer we naar boven kunnen. “Over een uurtje”, zegt hij. Ik bestel een kop koffie met een broodje, ga bij het raam zitten en wacht ongeduldig tot hij zover is.

Eindelijk komt hij dan toch hij naar me toe. We gaan naar buiten. De sleutel heeft hij al in de hand. Hij drukt nog een keer op de deurbel. Geen reactie. De sleutel wordt omgedraaid en hij opent voorzichtig de deur die een flinke stapel post opzij schuift. We lopen het kleine halletje in richting de trap naar boven. We kijken elkaar in de ogen en zien de angst voor wat we eventueel boven kunnen aantreffen.

Wordt vervolgd

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden