Giftige waarheid... (deel 6)


<p>Dit is het zesde deel van het verhaal 'Giftige waarheid', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgt nog één deel.</p>

Dit is het zesde deel van het verhaal 'Giftige waarheid', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgt nog één deel.

Giftige waarheid... (deel 6)

“Een week later kwam er een nieuwe zending. Een aantal pallets werd in de Afrika-hal geplaatst. Drie dagen later zouden deze worden overgevlogen. De eerste avond reed ik naar de zaak, en parkeerde m’n auto zo, dat ik kon zien wanneer er iemand het terrein op zou rijden. Er gebeurde niks dus herhaalde ik mijn actie de volgende avond. En ja hoor, rond 23.00 uur kwamen ze aanrijden, schakelden het alarm uit en gingen naar binnen. Ik wist genoeg en vertrok.”

door Frans van den Heuvel sr.

“Thuisgekomen zag ik dat het café nog open was en ik nam een drankje aan de bar. Mijn hoofd tolde. Wat nu? De directie confronteren met hetgeen ik had ontdekt leek me de enige optie. Dit kon en mocht niet door blijven gaan.”

“De volgende morgen vroeg ik de beide heren te spreken. Ik vertelde ze onomwonden wat ik had ontdekt. Er viel een akelige stilte. “Hoeveel geld wil je?” vroeg een van hen? “Helemaal niets”, antwoordde ik. “Jullie moeten direct stoppen met deze criminele handel. Ik neem op staande voet ontslag. Ik wil hier niks mee van doen hebben.”

“Heb je enig bewijs dan?” vroeg het andere directielid. “Dat heb ik en ga ik gebruiken ook”, was mijn antwoord. “Dus heren, aan jullie de keus. Stoppen met deze kwalijke handel, of ik ga naar de media.”

Martine had, zonder Sasja te onderbreken, het verhaal aangehoord en vroeg: “Wat heb je toen gedaan?” “Ik ben direct naar mijn ouders gereden, heb daar overnacht, en bleef daar een groot deel van de volgende dag. Ik heb ze niks verteld. Toen ik ‘s avonds thuis kwam, in Ammerzoden, trof ik een enorme ravage aan, en ben toen in paniek hierheen gevlucht. We kwamen hier vroeger regelmatig met ons gezin. Ik zit hier inmiddels al een tijdje en mijn enige optie was jou om hulp te vragen.”

“Waar is het dossier?” vraag ik. “In de caravan”, zegt Sasja.” “Geef het me”, zeg ik, “en laat voorlopig alles aan mij over. We gaan dit regelen. Jij blijft hier. Neem met niemand contact op. Ik meld me wel.”

Ik neem afscheid en ga naar huis. De volgende morgen rij ik naar ‘s-Hertogenbosch om hen het vuur na aan de schenen te gaan leggen.

Wordt vervolgd

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden