On-kruid: Sneeuwbes


On-kruid: Sneeuwbes

In deze rubriek vertelt Jules Faber wekelijks over planten die in Nederland te vinden zijn. Hij gaat hierbij in op de kruidengeneeskunde en hun benaming, maar geeft ook recepten prijs.

Omdat de sneeuwbes het niet erg vindt om onder een andere boom of struik te groeien, valt hij in de zomer amper op. Maar in de winter vallen de witte of roze winterharde bessen meteen op, tussen al die kale struiken en bomen. Dan komen bij mij de jeugdherinneringen weer boven. We noemden de bessen niet voor niets knalbes.

Als je de bessen hard op de grond gooit of er met je voet op gaat staan, dan knalt de bes uit elkaar. We maakten van een stuk plastic elektriciteitsbuis een blaaspijp waarmee we de sneeuwbessen wegschoten. Dat werd ons niet altijd in dank afgenomen als we op passerende auto’s schoten... Inmiddels is het algemeen bekend dat de sneeuwbessen giftig zijn, dus geen blaaspijp meer gebruiken. De bessen bevatten het giftig saponine, als je de bessen eet dan kun je maagklachten of diarree krijgen.

De sneeuwbes kan goed tegen luchtverontreiniging, daarom wordt hij veel aangeplant in stadsparken. Je kunt het zo niet zien aan de struik, maar hij behoort tot de kamperfoeliefamilie. Zijn kleine, nauwelijks zichtbare bloempjes vallen in de zomer bijna niet op.

De sneeuwbes (symphoricaroos albus) komt oorspronkelijk uit Amerika en is pas in 1817 voor het eerst in Engeland ingevoerd. Blijkbaar zijn de bessen niet zo geliefd bij vogels, ze blijven tot diep in de winter aan de struik hangen. Het winterkoninkje gebruikt de struik vaak als een veilige slaapplek.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden