<p>Een nieuw verhaal geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog vier delen.</p>

Een nieuw verhaal geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog vier delen.

Zuster Beppie en de amaryllis (deel 1)

Geschreven door Frans van den Heuvel sr.

Beppie zit naast me op een bankje aan de Zaltbommelse Waalboulevard. Rechts van ons staan de beeltenissen van Jip en Janneke met het hondje Takkie. Ze vroeg me om haar hier te ontmoeten. Ze wil me een verhaal vertellen. We hebben elkaar leren kennen op het volkstuincomplex. Als er iets verbroederend werkt, is het wel het in groepsverband tuinieren. Daar hoorde ze van mij dat ik verhalen schrijf. En dat heeft ze onthouden.

Beppie is inmiddels 63 jaar en met pensioen. Ze heeft ruim 45 jaar als verpleegster gewerkt in Den Bosch. Ik zet m’n opname-apparaat aan. “Ga je gang Beppie, vertel.”

“Ik kom oorspronkelijk uit Hurwenen”, zegt ze, “en werkte, nadat ik van school ging, een jaartje in een bakkerswinkel in Rossum. Dat beviel me niet en ging dus op zoek naar iets wat me meer voldoening zou geven. Thuis werd er ijverig met me mee gedacht. Allerlei suggesties werden gedaan, maar uiteindelijk hakte ik de knoop door en besloot verpleegster te worden en een opleiding te gaan volgen. Dat kon ik doen in het Groot Ziekengasthuis in Den Bosch. Ik moest dan wel intern daar. Dat zag ik niet als een probleem en meldde me aan. De administratieve route naar mijn daadwerkelijke eerste dag in het ziekenhuis zal ik je besparen, da’s niet interessant.”

Ik zet de opname even stop. Het is inmiddels behoorlijk druk geworden met wandelaars, dus besluiten we een rustiger plekje op te zoeken. We lopen de Virieusingel op en vinden een mooi plekje met zicht op de gracht. Ik druk de knop in en Beppie vertelt verder.

“Ik neem je mee naar mijn beginperiode als verpleegster. Het is 1975. Mijn vader bracht me naar het station in Zaltbommel en vandaar ging ik met de trein naar Den Bosch. Daar liep ik met m’n koffertje door de stad totdat ik het Groot Ziekengasthuis zag. Ik moest me melden in het kantoor van Moeder Overste aan de achterzijde van het gebouw.”

“Ik had me natuurlijk vooraf verdiept in de geschiedenis van het Groot Ziekengasthuis, in de volksmond GZG genaamd. Een traditioneel katholiek ziekenhuis waarin de Barmhartige Zusters van de Heilige Carolus Borromeus woonden en daar hun dagelijkse zegenrijke taken uitvoerden. Het verplegen en verzorgen van de lijdende mens. In het verleden was het zo dat alleen ingetreden kloosterzusters dit mooie werk verrichtten, nu in 1975, was hun aantal danig teruggelopen en moest er hulp van ‘buitenaf’ komen. Ik had absoluut niet de behoefte om kloosterling te worden. Ik kwam wel uit een traditioneel katholiek gezin. Een van de voorwaarden om er te mogen komen werken.

Wordt vervolgd

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden