<p>Het gezin Havelaar woont met z&#39;n vijven op een binnenvaartschip. Om de 14 dagen proberen ze een weekend thuis, aan wal, te zijn.</p>

Het gezin Havelaar woont met z'n vijven op een binnenvaartschip. Om de 14 dagen proberen ze een weekend thuis, aan wal, te zijn.

(Foto: Marielle Pelle)

Wonen op een binnenvaartschip

Er is niets mis met een rijtjeswoning, een standaard twee-onder-1-kap of een ruim appartement, maar je kunt je oog ook laten vallen op een bijzondere woning. In de Bommelerwaard staan veel bijzondere woningen. De komende periode bezoeken we woningen met een verhaal. Deze week waren we te gast op een binnenvaartschip.

door Marielle Pelle

Bommelerwaard - “We hebben alle vrijheid en toch leiden we een afgesloten leven. Elke dag is anders”, vertelt de Brakelse Arie Havelaar. Samen met zijn vrouw Soraya en hun drie jonge kinderen werkt en woont hij op hun bijna 70 meter lange binnenvaartschip ‘Soraya’. Als ik aan boord stap, begint Havelaar al enthousiast te vertellen. “We zijn een beunschip. We zijn zo ingericht dat we nat zand kunnen droog pompen. Gisteren lag ik onder een zandzuiger in Antwerpen te laden en vandaag heb ik droog zand gelost in Breda.

Eigen avontuur
Havelaar werd geboren in het gezin van een boekhouder. “Maar als klein ventje ging ik al mee met mijn oom, die ook schipper is. Elke schoolvakantie was ik bij hem aan boord. Toen ik van school kwam werd ik monteur, maar ik kwam erachter dat dat toch niet bij me paste. Ik wilde ook de vaart op. Ik werd matroos aan boord bij mijn oom en begon zelf aan de opleiding voor schipper. In 2014 kocht ik mijn eigen schip en begon ons eigen avontuur.” Zijn ogen stralen als hij vertelt: “Elke dag is anders. We varen door heel Nederland en België er is geen dag hetzelfde.”

Thuisonderwijs
“Ik ben niet anders gewend”, zegt zijn vrouw Soraya rustig, als ik me verbaas over de vele functies die ze aan boord heeft. Ze is Arie’s partner, moeder van Tessa (4), Marjolein (3) en Anthony (2), maar ze is ook matroos en moet een paar keer per dag bijspringen op dek. Daarnaast is ze juf: “Schipperskinderen mogen groep 1 en 2 aan boord volgen en gaan pas vanaf groep 3 naar school”, vertelt Soraya. “Ik heb een mentor van de stichting onderwijs voor schipperskinderen. Ik krijg elke periode een handleiding en alle materialen voor onderwijs aangeleverd en geef elke dag les aan Tessa, maar ondertussen pikt Marjolein ook al van alles op.”

Als gezin wonen ze in de ruime hut. “We kunnen alleen naar buiten bij mooi weer. We wonen eigenlijk altijd binnen. Dit was in het begin wel wennen. Je kunt niet even van boord voor een boodschap of om bij iemand op bezoek te gaan. In het begin was dit pittig en sommige vriendschappen zijn hierdoor ook verwaterd”, zegt ze. Havelaar zelf kijkt zijn vrouw met enige trots aan: “Gisteren hebben we op zout water zand geladen. Dan ligt er zand op het dek wat schoon moet worden gespoten. Even later lagen we op zoet water en dan moet het dek wéér schoon gespoten worden. Soms is er ook nog een grote sluis tussendoor. Dit komt allemaal op de schouders van de matroos.”

Aan wal wonen
Als Tessa zes jaar wordt dan gaat Soraya met de kinderen aan wal wonen. Enkele tijd geleden hebben ze hun woonhuis in Brakel verkocht. “We hebben gekozen voor een woonhuis in Werkendam. Deze plaats is veel meer op schippers ingericht.” “Ik zal ze straks missen”, zegt Havelaar, wijzend naar zijn kinderen. Ik begrijp pas wat hij zegt, als ze trots de stuurhut laten zien, de plaats waar de schipper alle tijd doorbrengt. Havelaar wijst: “Vanochtend vroeg was Anthony al wakker, dan klimt hij op mijn schoot en kijkt hij met me mee. Hij geniet dan van de vele lichtjes.” Met koffietijd en bij de maaltijden kan de schipper de stuurhut niet verlaten. Soraya en de drie kinderen schuiven dan aan de kleine tafel in de stuurhut en dan wordt er met elkaar koffie gedronken of gegeten. “Straks zit ik daar heel de week alleen en moet ik het doen met een matroos”, zucht Havelaar.

Pakketpunt
“We proberen om de 14 dagen het weekend thuis te zijn. Doordeweeks zijn we er nooit. Feestjes plannen we in”, zegt Havelaar. Soraya vult eerlijk aan: “Vriendschappen verlies je...” Al worden ze wel vrienden met de schippers om zich heen. “Soms lig je een tijd naast elkaar en dan zie je elkaar maanden niet. Maar je bent allemaal hetzelfde, dat klikt altijd.” Hij vertelt eerlijk dat het voor zijn ouders best wennen was, vooral toen de kleinkinderen werden geboren. Ze kunnen niet zomaar op visite komen. “Gelukkig kunnen we face-timen!” “Ze zijn ook ons pakketpunt”, zegt Soraya lachend. “Ik kan niet van boord voor nieuwe schoenen of kleding, ik bestel alles online. Dit laat ik bij mijn schoonouders bezorgen en als we aan wal gaan, rijden we eerst langs ons pakketpunt in Brakel.”

Ook voor boodschappen kunnen ze niet zomaar van boord. “Als we in het weekend aan boord zijn, dan zet ik de auto van boord en ga ik in de buurt op zoek naar een supermarkt”, vertelt Havelaar. Boodschappen mogen niet vergeten worden, want je kunt niet van boord voor een pak suiker. “Je wordt creatief”, zegt Soraya. Ze vertellen over de heftige periode in het voorjaar, toen ze door coronamaatregelen vanuit België de grens naar Nederland niet over konden. Met hun gezin leefde ze negen weken aan boord. Met emotie in haar stem zegt Soraya: “Totdat de muren op me af kwamen!”

Een wereld apart
Leven op een binnenvaartschip, is een wereld apart. Ik vraag Havelaar wat het zo bijzonder maakt. Even denkt hij na en zegt: “Elke keer weer nieuwe plaatsen ontdekken. De Maas kan ik wel dromen, maar op de Belgische Maas, als je Luik voorbij bent en je vaart tussen de bergen en rotsen, dat verveelt nooit.” Zijn ogen beginnen te glimmen: “Maar ook in Nederland! Pas voeren we door Alphen aan de Rijn, Gouda en Boskoop en dan midden door het centrum van Leiden”, stralend en met enthousiasme zegt hij: “Dat is écht leuk.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden