Foto:

On-kruid: Fluitenkruid

In deze rubriek vertelt Jules Faber wekelijks over planten die in Nederland te vinden zijn. Hij gaat hierbij in op de kruidengeneeskunde en hun benaming, maar geeft ook recepten prijs.

Wat zijn ze toch mooi, die witte wuivende bloemschermen langs de kant van de weg. Fluitenkruid heeft zijn bijnaam ‘Hollands kant’ niet voor niets gekregen.

Fluitenkruid is voor mij onlosmakelijk verbonden met het voorjaar. Zijn Engelse bijnaam is ‘koeienpeterselie’, want koeien zijn er dol op. Deze, tot de schermbloemige familie behorende plant, trekt veel vlinders aan. Maar pas op: er zijn enkele witte bloemschermigen planten die op Fluitenkruid lijken en die giftig zijn voor de mens. Dan moet u denken aan hondspeterselie en dolle kervel. Een plantenboekje is dus onmisbaar om het ‘eetbare’ fluitenkruid te herkennen.

Mijn tante, waar ik als kind altijd tussen de witte bloemschermen van het fluitenkruid liep, zette vaak thee van de geurende bladeren. De thee is licht laxerend en urinedrijvend, en is ook in een kompres te gebruiken bij huiduitslag. Culinair kunnen de fluitenkruidbladeren en bloemschermen als smaakmaker gebruikt worden bij aardappel- en saladegerechten en in de soep.

Fluitenkruid dankt zijn naam mede aan de eigenschap dat je van de stengel een fluitje kunt maken. Als je ‘een fluitje van een cent’ wil maken moet je tegen het eind van de bloeitijd, als de stengel stevig en hol is, er een stuk van 20 cm af snijden. Snij deze af tussen twee knopen, maak daar dan in de lengte richting een sneetje in van 6 cm. Je moet hard blazen om er geluid uit te krijgen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden