Logo detorenbommelerwaard.nl


<p>Dit is deel 2 van het verhaal, geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen hierna nog twee delen.</p>

Dit is deel 2 van het verhaal, geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen hierna nog twee delen.

Feuilleton: Er is meer tussen hemel en aarde (deel 2)

Hij laat me de kaart zien en ik lees de enigszins onbeholpen geschreven tekst op de achterkant. Hij had zo te zien een inktpotlood gebruikt. Er zat geen postzegel meer op, maar ik kon nog net zien dat hij was afgestempeld ergens in de twintiger jaren.

Ik bekijk de schipper nog eens goed en schat dat hij nu zeker tachtig jaar oud moet zijn. “U bent Victor Musseke?”, vraag ik hem. Hij bevestigt dat met een kort knikje. Hij neemt z’n pet af en wrijft met één hand over zijn hoofd. Er valt een korte stilte. Hij kijkt me aan en zegt: “Ik heb op deze rivier m’n hond Jack verloren, meneer. Hier. Op deze plek! Net voor de spoorbrug. Het was zo’n schoon beestje. Een spierwitte Scheepskees. Negen jaar oud is ‘m geworden. Het weer was niet best op die dag. We hadden ‘t anker gelicht en voeren met volle kracht stroomop. Ik had al m’n aandacht nodig omdat we onder de spoorbrug door moesten. Door een plotselinge windvlaag klapte de deur van de stuurhut open en holde Jack het gangboord in. Ik riep hem nog na maar hij rende naar het voordek. Ik had hem geleerd dat hij daar z’n behoeften moest doen, dus vandaar wellicht z’n haast. We moesten een onverwachte stuurmanoeuvre maken en toen is m’n hond overboord gevallen. Stoppen was niet mogelijk meneer, en omdraaien om hem te gaan zoeken ook niet. We moesten door, de lading moest op tijd worden gelost in Nijmegen. Ik hoopte maar dat ‘ie naar de kant zou zwemmen en dat hij dan door een dierenliefhebber zou worden opgevangen.

Toen we in Nijmegen aankwamen en de lading gelost was, hield ik het niet meer uit en heb de trein naar Zaltbommel genomen. Vanaf deze plek ben ik langs de Waal gaan lopen tot aan Brakel toe en heb tussen elke krib gezocht, maar niks hoor. Toen heb ik het pontje naar de overkant genomen en om daar te zoeken. Daar belandde ik in het Veerhuis en deed mijn verhaal tegenover de uitbater.”

“Dit is wel heel toevallig, meneer,” zei de uitbater. “Een dag geleden kwam Krijn de jutter, zo noemen wij hem hier, vertellen dat ‘ie een dooie hond op het strand had gevonden. Het beestje had volgens hem een tik van een schroef gehad en zag er behoorlijk gehavend uit. Hij heeft hem toen afgeleverd bij de veearts en die heeft hem laten vernietigen, want ja, er had zich niemand gemeld. Dus hij kreeg jammer genoeg geen fatsoenlijke hondenbegrafenis.”

“Dit is de eerste, en misschien ook de laatste keer na al die jaren, dat ik weer hier kom op dezelfde dag dat ‘ie over boord sloeg”, zegt Victor Musseke. “Als een soort van bedevaart, zullen we maar zeggen.”

Wordt vervolgd

Meer berichten