Logo detorenbommelerwaard.nl


<p>Dit is deel 3 van het verhaal, geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgt hierna nog &eacute;&eacute;n deel.</p>

Dit is deel 3 van het verhaal, geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgt hierna nog één deel.

Feuilleton: Er is meer tussen hemel en aarde (deel 3)

“Ik ben zelf al vele jaren weduwnaar en m’n kinders vertrokken naar Amerika. U vindt het misschien gek, meneer, maar sinds ik helemaal alleen ben is het gemis van m’n hond Jack alleen maar groter geworden.” Ik knik begrijpend en zeg dat ik met hem meevoel.

Hij doet er vervolgens het zwijgen toe en staart naar het snelstromende water van de Waal. Ik sla m’n muziekkrant open met de bedoeling om verder te lezen. Ik had een notitieblaadje gestopt tussen de bladzijden vier en vijf. Door een plotselinge windvlaag waait het blaadje weg en dwarrelt links van me op de grond naast het bankje. Ik raap het blaadje op en maak terloops een opmerking over de plotseling opstekende wind. Ik draai me om en zie tot mijn verbazing dat het bankje leeg is! Het is ook ineens windstil. Op de grond, naast de plek waar hij zojuist nog zat, ligt op het gras zijn schipperspet met daarin de ansichtkaart.

Ik kijk de Staddijk af, beide kanten, maar er is geen spoor meer te bekennen van Victor Musseke. Ik kijk achterom, naar de Paddengracht, maar ook daar is niemand te zien. Ook niet onder aan de dijk richting de Waal. Sinds het moment dat ik het papiertje opraapte en me weer omdraaide naar de oude schipper, waren er hooguit een paar seconden verlopen. Hoe kon hij zo snel verdwijnen? En dat voor een man van zijn leeftijd!

Ik begrijp er niets van en val met een plof neer op de bank en bedenk: Als ik dit thuis vertel, lachen ze me smakelijk uit. Zin om te lezen heb ik niet meer. Ik sta op en daal voorzichtig de Staddijk af via het talud, blijf staan aan de waterkant, en bekijk het donkere wateroppervlak van de Paddengracht. Een lichte rimpeling in het water is het enige wat de gracht prijsgeeft. Het akelige idee bekruipt me dat de oude man misschien toch op de een of andere manier in het water terecht is gekomen en is verdronken. Dat zou dan allemaal binnen tien seconden moeten zijn gebeurd. Dat is onmogelijk! Normaal ben ik een nuchter mens en ben ervan overtuigd dat er voor vreemde gebeurtenissen een logische verklaring is. Maar nu ervaar ik echt verwarring. Ik neem de kaart uit de pet, bekijk nogmaals de voor- en achterkant en stop hem in mijn binnenzak. De pet onderwerp ik aan een nauwkeuriger onderzoek. Hij is danig versleten maar ik zie dat er een -r en een tweetal -o’s in de stof zijn afgedrukt. Dan even niks, maar een eindje verder de letters ‘ein’. Met de schipperspet in de hand ga ik op huis aan en verstop de pet op zolder in een oude koffer. Later vind ik uit dat de pet afkomstig is van het gerenommeerde bedrijf Roosenstein dat al sinds 1886 schipperspetten fabriceert.

Wordt vervolgd

Meer berichten