Logo detorenbommelerwaard.nl

Een echte Bommelaar

Foto: Carlijn Geron

... met kinderen heeft een paar makkelijke weken voor de boeg. Niet meer dreigen als de kids hun bord niet leeg eten, hun tanden "vergeten" te poetsen of zeuren dat ze later naar bed willen. Heerlijk. Ze doen gewoon wat er van ze verwacht word. Zomaar. Het lijkt wel of er een klein wonder gebeurd is.

En dit gebeurt niet alleen in Zaltbommel, nee overal in het land hoor je dezelfde ervaringen van ouders. Blijkbaar komt dit door een of andere goedheiligman. Maar in deze column heb ik het over Zaltbommel, dus beperk ik me tot de gebeurtenissen in ons stadje.

Zo bracht ik van de week mijn zoontje Woutertje naar school. Wel op tijd graag, want anders ziet de sint het misschien. Op de route naar school komen we langs het parkeiland. Het viel me op dat hij heel geconcentreerd de oevers bestudeerde. Ik vroeg hem waar hij naar keek. Hij vertelde mij dat hij elke ochtend bij het parkeiland ging kijken of er pakjes aangespoeld waren. "Pakjes?" "Ja joh, de sint zit midden in een storm en er zijn pakjes overboord geslagen die overal aanspoelen." Helaas voor hem was er nog niets aangespoeld bij het parkeiland.

Of het verhaal van het ietwat groot uitgevallen kindje Martin Meerveld dat juichend zijn kas natelde na afloop van de zaterdagmarkt. Hij kon gewoonweg niet geloven dat er zoveel inzat. "Iedereen moest wortels hebben voor Amerigo!" Zelfs alle kranten en folders worden overal trouw bezorgd. De invloed van de sint is blijkbaar nog steeds erg groot. Op alle scholen blijven de nablijfklassen angstaanjagend leeg. Waarom? Juist!

Terwijl ik dit stukje schrijf, zijn mijn kinderen druk bezig met het inkleuren van een kleurplaat. Deze gaat in hun schoen. Op de vraag aan mijn kleinste of hij mijn schoen, maatje 48, wil zetten reageert hij met een resoluut. "Nee joh, dan krijg ik helemaal niks." Er is dus nog hoop.

Of er ook hoop is voor mijn vrouwtje? Ze zet haar schoen, intussen mij zwoel aankijkend in haar sexy jurkje, en roept luid in de haard haar wens voor dit jaar: "Lieve sint, krijg ik een mooie nieuwe hoekbank van u? Kom op kinderen, met zijn allen. Dan krijg ik hem vast en zeker. Wat denk jij, Geert?" Pfff...

Wanneer ik vervolgens aangeef dat er nog gezongen moet worden bij de haard, begint het oudste kind van 92 uit volle borst te zingen. Dit belooft weer wat de aankomende weken...

Reageer als eerste
Meer berichten