Logo detorenbommelerwaard.nl


Een echte Bommelaar

... herinnert zich vast en zeker de bezoekjes aan de oogarts in het gasthuis. De oogarts had een niet alledaagse naam, maar toch weet ik hem nog. Hij heette Sampimon. Mijn broer en ik noemden hem altijd dokter Champignon. In mijn belevenis was het een Indonesische man. Stokoud ook. Wel vriendelijk.

Je moest plaats nemen op een krukje recht tegenover hem. Hij pakte dan zo'n ijzeren montuurtje waar hij eerst de rechterkant van afdekte. Dan moest je met je linkeroog telkens figuurtjes herkennen, naarmate je ouder werd, werden die figuurtjes vervangen door letters.

Elke keer veranderde hij de sterkte door een brilglas te veranderen. Was je klaar met links, dan dekte hij je linkeroog af en moest je met rechts alles herkennen. Tenminste, daar ging ik van uit. Want ik zag werkelijk niets door het afgedekte glas.

Ik weet nog wel dat ik altijd probeerde om alle letters of figuurtjes te onthouden. Want anders moesten mijn ouders weer nieuwe glazen bestellen. En die waren duur. Zonde vond ik dat. En het ging nog best zo met die oude glazen. Helaas voor het huishoudbudget van mijn ouders trapte de heer Sampimon daar nooit in.

Op een gegeven moment ging ik me afvragen wanneer het zou stoppen, die verslechtering van onze ogen. We hadden glazen, dikker dan die van een jampot. Ik snap nu nog niet hoe we daar ooit doorheen hebben kunnen kijken. Wij moesten eigenlijk superogen gehad hebben.

Wat ik wel goed zag bij elk bezoek aan de oogarts, en waar ik me als jochie altijd op verheugde, was de assistente met haren zolang als Rapunzel. In mijn ogen een bloedmooie vrouw. En zo wil ik me haar ook herinneren. Maar met mijn ogen had het net zo goed een stokoud vrouwtje kunnen zijn met een pruik op.

Wat ik ook nooit vergeet, is dat het gasthuis toen nog een verzorgingshuis was. En in dat verzorgingshuis zat een oom van mijn vader. Als wij samen met onze moeder in de wachtkamer zaten, kwam hij gelijk naar ons toe. Altijd complimentjes geven aan mijn moeder. Een echte ouwe charmeur die voor zijn gevoel nog dertig was. Terwijl hij denk ik de tachtig al ruim gepasseerd was. Nu ik er goed over nadenk, lijkt mijn pa eigenlijk best veel op zijn oom. Qua gedrag.

Meer berichten




Shopbox