Welkom thuis

... kent het gevoel wel van de Bommelse toren weer zien, na bijvoorbeeld de vakantie. Dat is het 'Fijn, ik ben weer thuis'-gevoel. Zo zijn er veel voorwerpen, geuren, kleuren, geluiden of mensen waar je een herinnering bij hebt.

Bij dat bepaalde liedje bijvoorbeeld. Dat liedje dat veel gedraaid werd tijdens je eerste vakantie met je vrienden.

Of die geur. Dat was het luchtje dat je moeder altijd op had.

Vaak zijn het positieve herinneringen die boven komen drijven. Van vroeger. En vroeger was altijd alles beter. Toch?

Maar wat nu als je op twintigjarige leeftijd vertrokken bent uit Bommel? En je na ongeveer vijfentwintig jaar eindelijk weer terug bent in je oude stad?

Nee, niet op bezoek. Je gaat er weer wonen. Na jaren van verlangen EINDELIJK weer thuis!

En je naarmate de jaren verstreken steeds vaker hetzelfde te horen kreeg: "Jongen, je vindt er toch niets terug van vroeger."

Dan kun je op een gegeven moment denken dat al die mensen gelijk hebben.

Jezelf er bij neerleggen. Jezelf troosten met de gedachte dat je in Haaften, waar je op het laatst woonde, in ieder geval het beste uitzicht hebt op jouw stadje.

Of je heet Henry van Ballegooyen.

Dan blijf je, eigenwijs als je bent, volhouden en werken aan je droom. En zoals het spreekwoord zegt, de aanhouder wint.

Afgelopen weekend was het dan zover. De verhuizing.

Ik heb nog nooit iemand met zo'n grote grijns zien sjouwen. Het was een grijns van iemand waarbij geuren, mensen, voorwerpen, allemaal tegelijk, de mooiste herinneringen terugbrachten.

Henry, welkom thuis.

Meer berichten




Shopbox