Logo detorenbommelerwaard.nl


Bertus Bus in het koor van de Kapucijnenkerk.
Bertus Bus in het koor van de Kapucijnenkerk. (Foto: Hanneke Roos)

Bertus Bus, pastor met een groot hart

Pastor Bertus Bus is twaalf en een half jaar werkzaam in de Bommelerwaard. Vandaar dat er een jubileumviering gehouden wordt, georganiseerd door de H. Franciscusparochie Bommelerwaard. Deze viering wordt gehouden op zaterdag 2 juni om 19.00 uur in de H. Martinuskerk in Zaltbommel. Aansluitend is er een receptie waar iedereen die dat wil pastor Bus de hand kan schudden.

door Hanneke Roos

Bommelerwaard - "Het enthousiasme van de mensen die een feestje voor mij willen organiseren, voor het feit dat ik twaalf en een half jaar pastor in de Bommelerwaard ben, heeft me overvallen", vertelt Bertus Bus. Op zaterdag 2 juni is Bus 12,5 jaar werkzaam in de Bommelerwaard. Hij vervolgt met een zachte stem: "Het is mooi, ik hou van mensen, ze ontroeren mij. Aandacht en liefde voor de medemens, dat is belangrijk. Het is de hoofdboodschap die ik tijdens de vieringen mee wil geven, maar ik merk dat ik het soms moeilijk vind om zelf aandacht te ontvangen!" Terwijl hij dit zegt twinkelen zijn ogen. "Het bedachtzame spreken komt doordat ik vroeger het idee kreeg dat ik nooit iets goeds kon zeggen."

Jeugd
Bus vertelt verder over zijn jeugd en de verstoorde relaties in zijn familie. Tegelijkertijd koestert hij de mensen die hem stukje bij beetje zelfvertrouwen gaven doordat zij vertrouwen in hem stelden. "Zelf had ik geen vertrouwen, maar ik had wel vertrouwen in mensen. Dit is niet beschaamd." Hij noemt zijn baas die hem meer verantwoording gaf en de vrouw die hij voor het eerst het verhaal over zijn jeugd durfde te vertellen. Dit gebeurde in de tijd dat hij in de parochie in Huizen als vrijwilliger werkte. "Het was een doorbraak en opluchting. Een paar dagen later, in februari, nam zij mij met drie vriendinnen mee naar het strand. Ik heb het nog nooit zo koud gehad en ik was nog nooit zo gelukkig! In deze tijd ontdekte ik ook Pater Damiaan, die mij de rest van mijn leven zou inspireren. Hij werkte op het eiland Molokai, waar melaatsen naartoe werden verbannen. Hij stigmatiseerde hen niet als melaats, maar zag hen als mens en zo gaf hij aan hen hun eigenwaarde weer terug. Zelf heb ik mogen ervaren wat het betekent om je eigenwaarde, mijn oervertrouwen, terug te krijgen."

Bus vertelt verder hoe zijn leven verliep en hoe hij zich realiseerde wat de essentie is waaruit hij leeft. "Ik was drieëntwintig toen ik naar huis fietste en mij verwonderde over de natuur. De verwondering was overweldigend en ik besloot dat ik hieruit wilde leven. Dit werd mijn leidraad. Ik zag ook in dat ik dit het beste kon verwezenlijken als monnik. Maar ik was nog niet klaar om deze weg te gaan. Het kostte mij jaren van worsteling en therapie om uiteindelijk mijzelf te accepteren en moed om mij te uiten. In 1986 was ik klaar om met de weekend opleiding in Bovendonk, Brabant te beginnen. In 1996 sloot ik deze opleiding af."

Broeder Frans
Er volgde een zoektocht naar religieus leven. "Waar zou ik mij het meest thuis voelen? Door een ontmoeting met een Kapucijn werd mij duidelijk dat hier, bij deze volgelingen van Franciscus mijn plaats is. In Amsterdam leerde ik Broeder Frans kennen. Hij heeft mij als medebroeder enorm geïnspireerd, hij nam mij bij de hand en tot aan zijn dood in 2015 was hij ook een dierbare vriend. Toen ik in Amsterdam kwam, vond ik het nog altijd moeilijk om me te uiten en beschouwingen te schrijven. Dankzij Frans is het nu makkelijker maar hij leerde mij nog zoveel meer. We hadden in Amsterdam een klein onderkomen. Nu was broeder Frans nog kleiner dan ik, dus er was plaats genoeg om ook gasten te ontvangen. Het was een mooie tijd. Vaak hielpen we de zusters van Moeder Teresa bij het bereiden van de dagelijks maaltijden voor daklozen. Dit deden zij zonder financiële middelen. Eigenlijk was het iedere dag weer een wonderbare spijziging, want circa tachtig mensen kregen een maaltijd! We hebben sinds Amsterdam altijd in hetzelfde klooster gewoond. Want in 2004 verhuisden we vanuit Amsterdam naar Den Bosch."

"De tijd die ik met Frans heb door mogen brengen is mij heel dierbaar. Zijn overdenkingen waren voor mij kleine diamantjes. Hij kon zich, net als ik, verwonderen. Maar het is niet alleen de verwondering over de natuur, ook verwonderen over de diversiteit van de mensen die ik ontmoet en de schoonheid daarvan."

Liefde van God
Even kijkt Bus peinzend voor zich uit als hij vervolgt: "De mensen zijn verschillend en daar moet je rekening mee houden. Deze diversiteit in de samenleving vraagt om liefdevolle omgang met elkaar. In de maatschappij en in de kerk is het steeds moeilijker om over God te praten. De liefde van God laat zich zien in de mensen die hij om ons heen schenkt. Ik ben ook een voorstander van de Oecumene, samen een grote gemeenschap van gelovigen vormen. Als je bedenkt dat Franciscus tijdens de kruistochten op bezoek ging bij de Sultan van Marokko om met hem over geloof en God te spreken, waarom moeten wij dat dan zo strikt scheiden?"

"Dat vind ik in Zaltbommel bijvoorbeeld zo mooi, de diversiteit van de mensen en religies. Er is hier samenwerking en men respecteert elkaar en er zijn mooie contacten met de Marokkaanse gemeenschap. In de twaalf en half jaar dat ik hier in de Bommelerwaard werk heb ik zoveel mooie mensen ontmoet. Niet alleen in de parochie maar ook erbuiten."

Hier beginnen Bus' ogen te schitteren en komt er een lach op zijn gezicht als hij vertelt over de dynamiek tijdens verschillende optredens op het toneel in de Bommelerwaard. "Deze dynamiek wil ik ook in de diensten bereiken. Ik loop graag door de kerk en stel de mensen vragen. Ze vinden het niet leuk als hen iets gevraagd wordt, maar door de interactie wordt een dienst levendiger. Bovendien maak je ze vaak alert door hen erbij te betrekken. Ik hou van de Bommelerwaard en de schoonheid van de natuur hier. Ik geniet ervan zoals ik momenteel kan genieten van het uitzicht op de kloostertuin."

Meer berichten




Shopbox