Corianne Talacua (links) en Lydi Boot kijken elkaar aan. Boot neemt het stokje van Talacua over na haar pensioen. Foto: Marielle Pelle
Corianne Talacua (links) en Lydi Boot kijken elkaar aan. Boot neemt het stokje van Talacua over na haar pensioen. Foto: Marielle Pelle

Corianne Talacua heeft een generatie zien opgroeien

Voor velen een bekend gezicht in de Bommelerwaard: Corianne Talacua. Ze nam afgelopen week afscheid als jeugdverpleegkundige.

door Marielle Pelle

Brakel - Trots en stralend zit Corianne Talacua op haar laatste werkdag op haar stoel in het consultatiebureau in Brakel. Een vrouw met een sociaal en maatschappelijke functie en voor vele Bommelerwaarders een bekend gezicht.

In 1983 begon haar carrière in Gameren. "Toen was je nog allround", vertelt Talacua. "Je was wijkverpleegkundige en je deed het consultatiebureau. In 1995 veranderde dat en toen moest ik kiezen of ik wijkverpleging wilde of de jeugdgezondheidszorg. Ik maakte de keuze voor jeugdverpleegkundige en daar heb ik geen dag spijt van gehad. Door de jaren heen was ik op veel plaatsen, van Heerewaarden tot Gameren en van Rossum tot Aalst en van Hedel, Kerkdriel tot Zuilichem dat toen ook nog een eigen consultatiebureau had."Sinds 1990 kom ik in Brakel, dus ik heb veel kinderen uit Poederoijen, Zuilichem en Brakel op zien groeien. En nu zie ik moeders op het bureau komen die vroeger hier als peuter kwamen. Vooral als de oma's mee komen, is het een feest van herkenning", lacht Talacua vrolijk. "Vanaf 2000 werd ik op de post in Ammerzoden te werk gesteld, dit was ook een mooie periode. Maar vanaf 2008 kwam ik weer terug in Brakel."

Mijmerend kijkt Talacua voor zich uit en zegt: "Hier heb ik me altijd op mijn gemak gevoeld. Het was een eenmanspost, maar het was wel een post waar ik alle ruimte kreeg. Toen in 2008 plotseling mijn man overleed kreeg ik alle ruimte en ook ouders ondersteunden mij hierin." Terwijl ze naar buiten staart, zegt ze" "Ja, ik heb wel iets met Poederoijen en Brakel. De mensen boeien me. Het gemengde publiek en de christelijke identiteit die hier nog zo beleefd wordt. Het deed wel iets met me. Als ik ergens binnen kwam, midden in de kamer zo'n groot orgel. Dan wilde ik graag weten wie er speelt, ik vind dat zo boeiend. Of een familie-doopjurk die ik aan de kast zag hangen, het raakte me altijd weer."

Scherp kijkt Talacua me aan en zegt: "Dat is toch een voorrecht om daar over te mogen horen en daarin betrokken te zijn?" Al pratend kijken we terug op zoveel jaren in de jeugdgezondheidszorg en hoe dit door de jaren heen is veranderd. Als verandering noemt Talacua de samenwerking met de peuterspeelzaal, kinderdagverblijven en ketenpartners die afgelopen jaren is gegroeid tot een professioneel niveau. Er is veel aandacht gekomen voor spraak- en taalontwikkeling. Het overleg met de ketenpartners heeft echt een meerwaarde voor de zorg van een kind. Maar, benadrukt Talacua, in samenwerking met de ouders. "De ouders staan voorop, met elkaar kijken we naar wat het beste is voor het kind."

In al die jaren is niet alles beter geworden, benadrukt Talacua. "Moeders zijn door de jaren heen niet zekerder geworden. Ze kunnen tegenwoordig heel veel informatie opzoeken en hier worden ze niet altijd gelukkiger van. Ik wil de moeders graag bevestigen dat ze een goede moeder zijn en dat zij hun kind het beste kennen. Ik zie dat dit steeds belangrijk wordt. Als ik dan terugkijk, als een kind naar de basisschool gaat, dan zie ik niet alleen een baby die kleuter is geworden, maar ook een vrouw die een zelfverzekerde moeder is geworden." Een ander punt wat afgelopen jaren is veranderd is de communicatie. "Tegenwoordig app ik veel met moeders. Vroeger moesten ze voor een vraag bellen of wachten wanneer ze een afspraak hadden. Nu stellen moeders hun vraag op de tijd wanneer zij daar behoefte aan hebben en krijgen zo spoedig mogelijk antwoord. Dit werkt fijn voor alle partijen."

Natuurlijk ben ik ook benieuwd wat nu de mooiste herinneringen zijn aan een generatie lang werkzaam zijn als jeugdverpleegkundige. Talacua straalt en zegt: "Elke werkdag was mooi! Als ik in de auto zat na een werkdag, dacht ik vaak: wat heb ik toch een leuk werk!" Met glimmende ogen kijkt ze me aan: "Wie hoor je dat nu toch zeggen? Geweldig toch!" Genietend geeft ze haar verhaal kleur en zegt: "Ik weet nog dat ik binnen stapte bij een moeder met twaalf kinderen. De kinderen kwamen uit school en voor ieder kind stond een bordje klaar met fruit en een glaasje drinken. Hier had ik zoveel respect voor. Dat heeft elke kind nodig. Structuur en duidelijkheid!" Integer voegt ze toe: "Bij alle ouders mag ik achter de voordeur kijken, zonder dat wel elkaar al kennen. Er was vertrouwen en ouders vertrouwde me veel toe. Dit heb ik altijd heel bijzonder gevonden."

Er waren ook heftige momenten. Ineens stralen Talacuas ogen niet meer en dit maakt meteen ook duidelijk hoe betrokken ze is. Ze vertelt over kinderen die met een afwijking of die als prematuur werden geboren. "Voor die ouders heb ik zoveel respect. Ook dan was het goed dat het consultatiebureau er was, hier was even alles gewoon. Geen ziekenhuistaal, maar aandacht voor het kind en het verhaal van moeder." Het meest raakte haar het overlijden van jonge kinderen. De verhalen staan nog op haar netvlies. Betrokken en met ingetogen stem vertelt ze erover. Verhalen en kinderen om nooit te vergeten en die ze ook meeneemt nu ze met pensioen gaat.

"Al deze contacten ga ik zeker missen, maar ik blijf nog één jaar als lactatiekundige. Dit is zo'n mooi onderdeel van ons werk, om een aantal weken met een jonge moeder mee te lopen, naast haar te staan, te luisteren en haar te ondersteunen." En, geeft ze glimlachend toe: "Ik wil dat de organisatie er goed op staat als ik stop. Volgend jaar moeten we opnieuw gecertificeerd worden en dan wil ik dat alles op orde is."

De plaats van Talacua wordt ingenomen door Lydi Boot. De twee dames kijken elkaar deze laatste werkdag aan en Boot vat het kort en duidelijk samen: "De ouders hebben altijd mazzel gehad dat zij Corianne hadden!"

Meer berichten




Shopbox