Drieling Diana, Jannette en Christien zijn 50 jaar geworden.
Drieling Diana, Jannette en Christien zijn 50 jaar geworden. (Foto: Marielle Pelle)

Bruchemse drieling ziet Sarah

Het begint bij een oud krantenartikel uit 1969 met de kop 'Bruchemse drieling thuis', en dat brengt ons nu 50 jaar later bij drie dames die Sarah zien.

door Marielle Pelle

Brakel/Gameren - Op tafel ligt het oude fotoboek met daarin het oude krantenartikel. Op de foto prijken meneer en mevrouw van Opijnen trots met hun drie dochters Diana, Jannette en Christien. Terwijl ik met ze aan tafel zit moet ik goed opletten wie wie is. Al snel wordt me duidelijk dat ze elkaar niet aanspreken met hun voornaam. Terwijl ik verbaasd kijk, beginnen ze alle drie te lachen: "Ja, dat komt door ons vader, die noemde ons al snel Jun, Jan en Chris en dat is altijd zo gebleven."

Moeder van Opijnen dacht 50 jaar geleden zwanger te zijn van een grote baby, maar nadat Christien thuis werd geboren werd duidelijk dat het een meerling was. Met spoed moest men naar het ziekenhuis. Christien werd in het babybadje meegenomen en in het protestant ziekenhuis in Den Bosch werden Jannette en Diana geboren.

Als drieling, met drie oudere broers en zussen boven zich, groeiden ze op in Bruchem. "We hadden altijd dezelfde kleren aan, dat vond ons mam leuk", vertelt Christien. Jannette begint te lachen en vertelt over de buurvrouw die de rokjes maakte en iemand anders die de vestjes breide.

"Op school stonden we met z'n drieën altijd sterk", vertelt Jannette, "ook al zat Christien een schooljaar hoger, toch namen we het altijd voor elkaar op." Diana vult aan: "We hadden ook vriendinnen hoor!" Maar dan moeten ze eigenlijk alle drie beamen dat ze met elkaar een clubje waren en dat een paar andere meiden erbij mochten.

In hun tienerjaren wilde ze graag uit. Toen moeder op een avond niet thuis was, gingen ze stiekem, maar met medeweten van hun oudste zus, naar De Soos in Kerkwijk. Hier ontmoette Diana Wim van de Laar uit Gameren en dat was toch wel een reden om daarna op zaterdagavond naar Gameren te gaan. En hoe leuk Wim Diana ook vond, hij kreeg er ook twee zussen bij, want die kwamen elke zaterdagavond mee. Zo ontmoette Jannette daar Erik Satter en na goedkeuring van de zussen mocht ook hij mee. Christien begint te vertellen: "We gingen altijd eerst naar De Mop in Gameren", Jannette valt haar al snel in de reden en zegt: "We zeiden dan tegen ons moeder dat we bij onze oude buurvrouw in 't Slot gingen kijken, dus dat deden we eerst altijd snel vijf minuten." Christien vertelt verder: "Vanaf De Mop gingen we bij iemand achterop de brommer. De ene week naar De Kraaij in Zuilichem en de andere week naar 't Arendje in Ammerzoden. Bij terugkomst haalden we een frietje bij De Mop." "En dan hard rijden!", lachen Diana en Jannette, "want we moesten voor 00.00 uur thuis zijn."

In De Kraaij is het voor Christien liefde op het eerste gezicht als ze Corne van der Meijden ontmoet. Ze begint opnieuw te giebelen als ze vertelt dat hij haar thuis bracht. In 1992 trouwt Christien met Corne en gaat in Brakel wonen. Als Christien zeven maanden zwanger is van hun eerste zoon Aron, overlijdt Corne plotseling na een hersenbloeding. Christien vertelt hoe ze toen ervoer hoe sterk de band met haar zussen was. Diana en Jannette slaan hun ogen neer en vertellen hoe machteloos ze zich voelden. Dan zie ik drie paar liefdevolle ogen die elkaar aankijken en ik hoor Christien zeggen: "Ze waren voor mij zo belangrijk!"

Diana gaat Christien praktisch helpen en gaat voor de kleine Aron zorgen als Christien is werken. Na enkele jaren ontmoet Christien Wim van de Heuvel, met wie ze trouwt en nog twee kinderen krijgt, Tirza en David. Ontroerd vertelt Diana dat ze enkele jaren met liefde voor Aron mocht zorgen en toen dat niet meer nodig was, ontving ze samen met Wim 'een gelukstreffer', zoals ze het zelf benoemd. Na tien jaar was ze spontaan zwanger van Peter. Opnieuw zie ik dat die drie paar ogen elkaar aankijken.

Jannette trouwde in 1992 met Erik. Diana vertelt tussendoor: "Als iemand van ons trouwde, dan gingen we de avond van te voren allemaal naar huis en sliepen we met z'n drieën in één bed, Christien altijd in het midden."

Jannette werd moeder van drie kinderen, Ellen, Gijs en Erik, al wordt hij niet met Erik aangesproken, want dat is veel te verwarrend volgens Jannette. "Erik noemen we altijd Junior." Samen met haar man bouwde ze hun bedrijf op. Ze vertelt smakelijk over de periode dat ze met een caravan in de showroom woonden of later in het houten chalet. Geanimeerd vertelt ze dat personeel dagelijks bij haar binnen aan de keukentafel koffiedrinkt en ook klanten schuiven regelmatig aan. Diana schudt haar hoofd en zegt: "Dat zou echt niets voor mij zijn!"

Met z'n drieën blikken Jun, Jan en Chris terug, allerlei herinneringen komen over tafel. Diana vertelt dat ze haar rijbewijs nog niet had, maar Jannette wel. Ze wilde even rijden, dus gingen samen rijden. Precies op dat moment werden ze aangehouden door politie. "Diana vloog in de paniek", neemt Jannette het gesprek over, "maar geen paniek, want we gaven gewoon mijn rijbewijs. De politie zag toch geen verschil!" De zussen lachen. Jannette kijkt me aan en zegt: "Dat is echt gebeurd hoor!"

De zussen bellen of appen elkaar elke week of lopen binnen voor een praatje. Ze delen veel met elkaar. Ze zijn dankbaar dat ze alle drie 50 jaar worden. Enkele jaren geleden overleed hun oudste zus op 48-jarige leeftijd. Ze kijken elkaar opnieuw aan en ik zie weer die ogen die elkaar liefdevol treffen. Christien zegt dan: "Dat maakt het zo bijzonder, wij hebben altijd dezelfde herinneringen!"

Meer berichten