Wetten

... die in de wijk De Vergt is opgegroeid, zal het zich nog wel herinneren: het speeltuintje met bijbehorend grasveld in de Leenhoffstraat.

Op het grasveld werd volop gevoetbald door alle jeugd. Ook werd er een heuse fietscrossbaan aangelegd, compleet met bulten en afzetlint. Het was ons veldje.

En met ons bedoel ik de jeugd uit de Waluwestraat, Leenhoffstraat, H. Beckering Vinckersstraat, Prins van Oranjestraat en alle straten vanaf de Bernardweg tot aan de Savorin Lohmanstaat aan toe. In die tijd was de jeugd van Zaltbommel in wijken opgedeeld. En het speeltuintje plus grasveld hoorde bij onze wijk. Duidelijk. Toen op een gegeven moment een volleybalnet geplaatst werd op het veldje was dat in eerste instantie geen probleem. Totdat een van de plaatsers tegen ons zei dat wij van het volleybalveldje af moesten, want dit was van hun. Fout! De aanwezige jeugd had hem bliksemsnel duidelijk gemaakt dat dit niet werkte, volgens de ongeschreven wetten van onze wijk.

Aan de Thorbeckestraat was een gymzaal, waar op een gegeven moment taekwondo werd gegeven, een Oosterse vechtsport. Hamadi Loukili, een kind van een van de eerste in Bommel gevestigde gezinnen, was een geoefend lid van deze vereniging. Hij woonde tegenover het speeltuintje. Op zeker moment hadden ze bij hem thuis een muur gemetseld en er was een stapel stenen overgebleven. Zonde, want zo'n steen kostte toch een kwartje (25 cent) en toentertijd hadden de bewoners in deze wijk het niet zo breed.

Hamadi had hier een oplossing voor gevonden. Voor twee kwartjes sloeg hij met zijn blote handen zo'n steen doormidden. Ik weet nog goed dat wij, de jongere jeugd, dubbeltjes (10 cent) en stuivers (5cent) bij elkaar legden om Hamadi zijn trucje te laten doen.

Mooie herinneringen, onbetaalbaar.

Meer berichten