On-kruid: Het krenteboompje

In deze rubriek vertelt Jules Faber wekelijks over planten die in Nederland te vinden zijn. Hij gaat hierbij in op de kruidengeneeskunde en hun benaming, maar geeft ook recepten prijs.

U heeft ze vast al gezien, de wuivende witte takken langs de snelwegen. Juist in deze winderige dagen zijn ze duidelijk aanwezig. Het zijn de takken van het (Amerikaanse) krenteboompje, die massaal door Rijkswaterstaat zijn aangeplant langs onze snelwegen.

In oude boeken kom je ook de naam 'Drents krenteboompje' tegen, een andere naam voor dezelfde struik. Nou moet ik u eerlijk bekennen dat ik de Latijnse naam, Amelanchier, mooier vindt dan de Nederlandse naam. Maar aan de andere kant staat de Nederlandse naam 'krenteboompje' duidelijk voor de sappige, bes-achtige, vruchten, die in de zomer zo rond juli aan de struik verschijnen en eetbaar zijn.

Mocht u inmiddels nieuwsgierig zijn naar de smaak van de krenten, dan moet ik u er wel op attenderen dat de krenten tijdig geplukt moeten worden als ze rijp zijn. Want voor de vogels deze paars-rode zoete bessen een lekkernij. Sterker nog: Ze zijn er dol op!

Dat is niet voor niets, want de krenten zijn vitaminerijk en zitten bomvol antioxidanten. Ik noem ze ook wel gekscherend 'anti-roestmiddel voor het lichaam'. Maar er zitten nog meer gezonde stoffen in de krenten. Denk aan: voedingsvezels en vitaminen A, B2 en C. Ik zou bijna nog vergeten te vermelden dat er ook nog de mineralen, calcium, mangaan en ijzer zitten.

Thee gezet van de geplette krenten is overigens ook lekker.

Meer berichten