Een echte Bommelaar

... is trots op ons stadje. Maar als je een avondje op stap wil, zijn er ook andere opties dan de paar lokale cafés in de binnenstad.

Dus besloten Toontje (van de gelijknamige cafetaria) en ik vele jaren geleden op een doordeweekse dag om naar Oss te rijden. Andere omgeving, andere chickies. Een ritje waard. Zo gezegd, zo gedaan.

Eenmaal in Oss aangekomen, bleek ons idee niet helemaal waterdicht. Want ook daar waren de cafés óf dicht, óf bijna leeg. Maar, we waren zeker geen opgevers. Dus we reden langs elk café dat we konden vinden. En zoals het gezegde luidt: de aanhouder wint.

Want op een zeker moment rijden we langs een bomvol café. Buiten kon je de Nederlandstalige muziek al horen. Wij naar binnen. Het was er gelijk al gezellig. We bestelden het ene drankje na de andere. Iedereen buurtte gezellig met ons, dus we hadden het prima naar ons zin.

We vielen blijkbaar op als nieuwe cafébezoekers want er werd meerdere keren gevraagd waar wij Peter en Louise van kenden. Omdat wij de uitbaters die avond voor het eerst zagen antwoordde ik dan ook steevast hetzelfde: "We reden hier toevallig langs." Iedereen moest steeds lachen om mijn antwoord.

Toen we naar huis gingen en wilden afrekenen, keek de dame achter de bar me aan alsof ik niet goed snik was. "Afrekenen? Dit is een bruiloft!"

Met een rood hoofd besloot ik het bruidspaar, Peter en Louise, dan maar de boel uit te leggen en hen een bijdrage te geven als huwelijksgeschenk. Hier wilden zij niks van weten. Dat wij het naar onze zin hadden gehad was voor hen een teken dat de bruiloft geslaagd was.

Maar ja, wat wil je, met twee gangmakers aan boord?

Meer berichten