On-kruid: Magnolia

In deze rubriek vertelt Jules Faber wekelijks over planten die in Nederland te vinden zijn. Hij gaat hierbij in op de kruidengeneeskunde en hun benaming, maar geeft ook recepten prijs.

Afdrukken van Magnoliabloemen zijn terug gevonden in steenlagen van enige miljoenen jaren oud. In die tijd waren er beduidend minder (vliegende) insecten, daarom was een kever verantwoordelijk voor de bestuiving. Die werden gelokt door de heerlijke geur van de magnoliabloemen. Die bloemen verschijnen massaal aan de struik voordat er ook maar een blad aan de takken zit.

Nu we het toch over de takken hebben: als je deze kneust komt er een frisse, anijsachtige geur vrij. Omdat de bloemen op tulpen lijken, worden de magnoliabomen in de volksmond ook wel tulpenbomen genoemd. Maar dat is niet correct. Een tulpenboom is een andere boom die bladeren heeft in de vorm van een tulp.

Mijn tante maakte van de magnoliabloemen siroop. Of ze maakte van (poeder)suiker en eiwit een papje, die ze over de bloemen strooide om ons toetje op te leuken.

Voor zover ik weet kent de magnolia geen medicinale eigenschappen. Alhoewel de geur, als ik voor mijzelf spreek, mij een rustgevend gevoel geeft. Dat kan natuurlijk ook komen omdat ik even rustig stil sta om de geur op te snuiven.

Inmiddels zijn er steeds meer Amerikaanse soorten magnolia's waaraan eerst het blad komt en pas daarna de bloemen. Deze soorten zijn dan ook beduidend groter dan de oudere soorten magnolia's, waar eerst de bloemen te voorschijn komen en dan pas de bladeren.

Meer berichten