Sidy van Gemert, samen met haar hond Puck die juist in duistere dagen een belangrijke steun voor haar is. In haar hand haar gedichtenbundel 'Nog niet verloren'.
Sidy van Gemert, samen met haar hond Puck die juist in duistere dagen een belangrijke steun voor haar is. In haar hand haar gedichtenbundel 'Nog niet verloren'. (Foto: Marielle Pelle)

Zaltbommelse presenteert nieuwe gedichtenbundel

"Zolang ik een pen vast kan houden, schrijf ik". Ik ontmoet de 23-jarige Sidy van Gemert uit Zaltbommel. Ze vertelt over haar nieuwe gedichtenbundel, een bijzondere gedichtenbundel die gaat over het leven.

Door Marielle Pelle

ZALTBOMMEL - In Zaltbommel ontmoet ik de 23-jarige Sidy van Gemert, ze vertelt open over de vele gedichten die ze afgelopen jaren schreef. Een aantal van haar gedichten zijn nu gebundeld in de bundel 'Nog niet verloren' die recent is uitgegeven door uitgeverij boekscout uit Soest.

Terwijl ik door de bijzondere bundel blader en geraakt wordt door de gedichten die recht uit haar hart geschreven zijn, vertelt ze: "Al zo lang ik een pen vast kan houden, schrijf ik. Als kind waren het verhaaltjes. Als tiener ontdekte ik dat ik met schrijven, mijn gevoel een plekje kon geven. Later leerde ik daar de vorm van poëzie aan te geven." In haar gedichten geeft Sidy een kijkje in haar hoofd, een hoofd waarin het vaak duister is, door haar leven met psychische problemen.

Open en kwetsbaar vertelt Sidy over haar leven. "Mijn leven is vele dagen mooi, maar andere dagen wordt het beheerst door een duiveltje in mijn hoofd. Al van jongs af aan worstel ik hiermee. Op vele momenten gaf ik mijn gevoel, gedachten en emotie een vorm, soms op papier, soms gewoon op mijn telefoon of laptop. Lang heb ik getwijfeld maar op aandringen van vrienden en familie toch de stap gezet om deze gedichten te delen."

"Ik vond het eng om hiermee naar buiten te komen, maar ik zou het fijn vinden als mensen die zich hierin herkennen zien dat er hoop is. Dat ze ontdekken dat de zon ook kan schijnen als driekwart van je leven donker is."

Ineens zie ik dat Sidy's ogen stralen als ze hierover vertelt, als ik dit aan haar benoem, kijkt ze me oprecht aan en met emotie zegt ze: "Ja, ik heb gedaan wat ik nooit gedacht had en ik hoop dat ik hiermee openheid kan geven."

Het meest spannende vond ik toch wel dat mijn eigen familie, vrienden en collega's dit boek gingen lezen. Want een boek schrijven is natuurlijk wel bijzonder, maar je hierin zo open en kwetsbaar op stellen is wel moeilijk. Nadat op 3 mei de bundel werd gepubliceerd kreeg ze veel positieve reacties en vertelt ze hierover: "Ik kreeg ineens heel veel open vragen.

ineens heel veel open vragen. Normaal zou ik ze ontweken hebben, maar nu durf ik er open antwoord op te geven. Dit boek heeft me in dit proces ook enorm geholpen."

De cover van het boek grijpt me aan. Een zwarte voorkant met daarin een aantal felle kleuren die als een barst door het zwart heen komen. De kleuren breken door het duister heen, weer dat dat stukje positiviteit wat ik elke keer hoor in het verhaal van Sidy, vast willen houden aan elke zonnestraal. Al is dit op duistere dagen onmogelijk vertelt ze eerlijk.

We praten door over de heftige tijd van begeleiding en opname die achter haar ligt, terwijl ik door haar bundel blader, raakt ze me met de woorden die ze schrijft en zegt: "Dit boek is voor mij een beloning, voor het feit dat ik niet heb opgegeven en nog steeds op deze wereld rondloop. Want ik ben dan wel gebroken, maar nog niet verloren!"

De bundel 'Nog niet verloren' is te bestellen in de boekhandel of via:

boekscout.nl

Audrey Tulkens
Meer berichten