On-kruid: Bergkorenbloem (Bergcentaurie)

In deze rubriek vertelt Jules Faber wekelijks over planten die in Nederland te vinden zijn. Hij gaat hierbij in op de kruidengeneeskunde en hun benaming, maar geeft ook recepten prijs. Deze keer over de bergkorenbloem.

Bij de eerste oogopslag doet de bloem sterk denken aan de korenbloem. Dat klopt voor een deel ook wel, hij is namelijk familie van de korenbloem, maar daar heb je dan ook alles mee gezegd. Want de natuurlijke omgeving van de bergkorenbloem zijn niet de korenvelden maar de midden Europese gebergten.

Omdat hij bestand is tegen -35 graden vorst komt de plant zelfs daar voor op een hoogte van 2000 meter.

Deze winterharde plant kom je vaak tegen in onze tuinen. In de zomer komen er mooie blauwe straalbloemen aan de plant. Of hij nu in de zon staat, of in halfschaduw, dat maakt niet uit. Hij breidt zich sterk uit, dat is dan ook de reden waarom de plant makkelijk verwildert.

Er zijn niet zoveel planten die deze blauwe bloemen produceren. Deze ideale snijbloem staat lang in de vaas.

De oorspronkelijke bergbewoners, uit het gebied waar de plant vandaan komt, kende de medicinale eigenschappen van de plant. Ze gebruikten de bladeren bij een moeilijke stoelgang of bij allerlei maag- en darmproblemen. Deze wat grijzige bladeren zijn zelfs eetbaar. Ze wekken de eetlust op en brengen de spijsvertering op gang, vooral tijdens of na het ziekteproces.

Mijn tante hakte de bladeren altijd fijn en deed ze door een 'zomerse salade'. Dan moet je denken aan pastasalade waar je stukjes ham aan moet toevoegen en allerlei Italiaanse kruiden. Eet smakelijk.

Meer berichten