Een echte Bommelaar

... kent het wel. Vakantietijd. Die ene keer per jaar dat je je mooie stadje verruilt voor een ander stadje.

Hopende dat het daar beter of even goed is als thuis. En dat je na een hopelijk geslaagde vakantie de Bommelse toren weer ziet opdoemen. So far, so good.

Tot je hoort dat er tijdens je afwezigheid andere Bommelaren ook vertrokken zijn. Niet omdat ze op vakantie zijn. Nee, voorgoed. Omdat ze zijn overleden.

Deze keer is het niet anders. Ik ben onderweg naar huis en kijk vlakbij Lyon op Facebook. Ik schrik wanneer ik lees dat Marti Tims is overleden. En dan ook nog wel tijdens de Bommelweek. Hij heeft mijn hele jeugd bij mij op de hoek gewoond. De stoerste uit zijn gezin. Ging naar de scheepvaart school. Een echte kerel. Het eerste waar ik aan denk zijn zijn dochters. En daarna aan een partij stenen.

"Wow," roept mijn zoontje achterin ineens. "Kijk, daar boven op die berg. Dat is een groot kruis. Is dat het kruis van Jezus?" Ik kijk en zie een reusachtig kruis en denk gelijk aan Marti. Toevallig, hè?

Marti was op vakantie geweest met zijn ouders en broers. Ik dacht naar Frankrijk. Waar ik nu doorheen rijd, terwijl ik dit stukje schrijf. Daar hadden ze stenen gevonden. Geen gewone kiezelsteentjes, nee echt bijzondere. Mijn broer en ik keken ernaar alsof het diamanten waren. We waren denk ik een jaar of tien. We hadden nog nooit zulke mooie stenen gezien. Omdat we nooit naar het buitenland gingen, zouden we ze misschien ook nooit meer zien. Marti dacht waarschijnlijk hetzelfde. Dus wat deed de stoerste van de Timsjes?

"Jongens, zoek er alle twee maar een paar uit, als jullie willen. Er zijn er toch genoeg." Kijk, dan ben je dus echt stoer.

Marti, rust zacht kerel.

Meer berichten