Een echte Bommelaar

... gaat geregeld over Bommelaren die helaas al zijn overleden.

Sommige al een hele lange tijd, andere pas sinds kort. Allemaal mensen waarbij velen denken, wanneer ik er over geschreven heb: O ja, inderdaad! Je zou ze bijna vergeten. Maar zodra je hun naam weer leest, of een gebeurtenis met betrekking tot hem of haar, zijn ze in je gedachten weer springlevend.

Dan herinneren veel Bommelaren deze oud-Bommelaren weer, en herinneren ze gebeurtenissen met of over hen. Ik noem een paar namen, en ik weet zeker dat heel veel Bommelaren hetzelfde meemaken als wat ik net beschreven heb.

Anna de Kneuter, Mexicoooo!
Mijnheer van Wijlen, HEMA
Jan van Zeijl, gymleraar
Martin van Ballegooijen, allemansvriend
Ids Schaafsma, van de confectiewinkel

En zo kan ik er nog vele opnoemen. Maar er is nog een plek waar je herinneringen kunt ophalen. Of eigenlijk meerdere plekken. Want in Zaltbommel hebben we meerdere begraafplaatsen. En daar rusten veelal oud-Bommelaren. Als je over zo'n begraafplaats loopt, en je bekijkt de grafstenen, heb je vaak hetzelfde effect als bij mijn stukjes.

Helaas wordt er steeds minder voor begraven gekozen. En meer voor cremeren. Vaak uit financieel oogpunt. Pas hoorde ik het weer. Begraven is duur, en als ik of mijn kinderen over zoveel jaar de grafrechten niet meer kunnen betalen word het graf ook nog eens geruimd. En dat mag volgens mij nooit de reden zijn om niet te begraven.

En nu er een nieuwe burgemeester is benoemd, wil ik hem bij deze vragen om zich hard te maken om eeuwigdurend grafrecht in te voeren. Betaal, net als nu, voor de eerste dertig jaar, maar geef nabestaanden de kans om bijvoorbeeld voor een extra bedrag de grafrechten af te kopen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Meer berichten