Gabrielle van de Laak in haar tuin aan de Waal.
Gabrielle van de Laak in haar tuin aan de Waal. (Foto: Hanneke Roos)

'Ik hou van de stroming en de stilte'

Stijgende zeespiegel, grondwater te laag, sproeiverbod, je hoort en leest erover. Water wordt wel het nieuwe goud genoemd, zo belangrijk is het, het is van levensbelang. Hoe gaan we met ons water om? Wat betekend het dat je veel met water of juist met veel water te maken hebt? In het tweede deel van deze serie zal het leven dicht bij de Waal aangestipt worden.

door Hanneke Roos

Heerewaarden - Een tuin die zich glooiend uitstrekt tot aan de Waal, water schittert op zo'n honderdvijftig meter afstand. Dieselmotoren van de vrachtschepen mengen zich met het fluiten van de vogels en een eenzame, kromme knotwilg buigt al decennia tegen de wind die het gras doet wuiven. Een idylle noemen de gasten in de B&B het, terwijl zij hun benen strekken en hun blik over het water laten glijden.

Gabrielle van de Laak geniet dagelijks van deze idylle en koestert het uitzicht. "Het is als de Nijldelta", vertelt ze enthousiast. "De groenten en bloemen doen het extreem uitbundig in de vruchtbare klei die de rivier bij een overstroming meebrengt. Nu de rivier zoveel ruimte heeft ben ik weleens bang dat het water nooit meer zover zal komen om de uiterwaarden vruchtbaar te maken. Ik snap wel dat het voor de bewoners binnen de dijken beangstigend kan zijn als het water extreem hoog is. Bij ons komt het geleidelijk aan, achter de dijk komt het met geweld. Hier is het bij hoogwater in 1996 in de kelder gelopen, het huis bleef droog."

Van de Laak vertelt dat je inventief moet zijn met hoog water. "Toen mijn hier moeder in huis woonde en verzorging nodig had, kwam de thuiszorg met speciale hoogwaterpakken aan. Ook als mijn dochter naar school moest, brachten we haar met een bootje naar de dijk om de bus te pakken. We hebben met hoog water ook weleens de pony en bok in huis moeten nemen. Maar dat zijn geen rampen."

Ondertussen loopt Van de Laak door haar groentetuin waar de groenten inderdaad bijzonder weelderig groeit. "De kok van een sterrenrestaurant haalt hier soms groenten en eetbare bloemen. Je proeft dat het zo biologisch als maar mogelijk is. Ik woon hier nu drieëntwintig jaar en geniet nog steeds dagelijks van het leven op deze plek. Ik hou van het water, de stroming, de luchten, de stilte. Het is de liefde voor het water wat mij hier gebracht heeft en ik heb hier veel fantastische momenten beleefd. Met familie en vrienden."

Van de Laak heeft ondertussen een gedichtenbundel gepakt en declameert het gedicht 'Een rivier' van Victor Vroomkoning:

Je kent haar loop, haar oevers, haar bedding.
Je kunt erin varen, vissen, zwemmen, erop schaatsen soms.
Kan ze zonder jou?
Staat ze droog, is ze dan nog een rivier?
Heeft ze een ziel?
Verwisselt men het water van Maas en Waal, wisselen dan ook de namen?
Een rivier is als zij met wie je leeft.
Ze bestaat, maar vraag me niet hoe.

Meer berichten