On-kruid: Vuurdoorn (Puyracantha)

In deze rubriek vertelt Jules Faber wekelijks over planten die in Nederland te vinden zijn. Hij gaat hierbij in op de kruidengeneeskunde en hun benaming, maar geeft ook recepten prijs. Deze keer over de vuurdoorn.

Persoonlijk vind ik de vuurdoorn in deze tijd van het jaar op zijn mooist. De gele, oranje of rode bessen nemen met hun felle kleuren een 'levendige' plaats in, in deze donkere dagen van het jaar. Gelukkig blijven de bessen tot diep in de winter aan de struik hangen. Maar ze zijn niet zo geliefd bij vogels. Tegen de tijd dat er in de winter voedselschaarste ontstaat, gaan, met name de lijsters en merels, de bessen pas eten. Omdat de bessen zolang aan de struik blijven hangen, wordt er wel eens alcohol gevormd in de overrijpe bessen. Daardoor vliegen de vogels weleens tegen het raam...

Deze groenblijvende struik met de wetenschappelijke naam 'Puyracantha' heeft stevige doorns. Daarom werd de vuurdoorn (vroeger) aangeplant tegen de schutting en onder het (slaapkamer)raam, om kwaadwillende personen buiten te houden. Daarentegen geven de doorns de vogels een natuurlijke bescherming tegen hun vijanden.

De meningen zijn verdeeld of de bessen eetbaar zijn. De ene beweert dat hij giftig is voor de mens, terwijl de andere zegt dat de bessen eetbaar zijn. Ik weet in ieder geval wel dat het eten van de bessenpitten maag- en vergiftiging klachten kunnen veroorzaken. Dat was dan ook de reden dat mijn tante de bessen, nadat ze 24 uur in de vriezer hadden gelegen, kookte, uitperste en zeefde om de pitten eruit te halen. Van het sap maakte ze dan siroop.

Meer berichten