Een echte Bommelaar

... ben je en blijf je. Je hele leven lang. Tot de dood je scheidt.

Kort geleden was het helaas weer raak. Een rasechte Bommelaar is er tussenuit gepiept. Kees-Jan van Slooten. Geboren en getogen in Zaltbommel. Gouwe gozer. De helft van een zeldzaam vriendenduo. De andere helft van het duo bestond uit Rini-de Kiep-Schouten. Nooit gesnapt dat een duivenmelker en een kip zo goed met elkaar konden omgaan. Die twee waren echt bloedgabbers. Ik heb met Rini te doen. Sterkte jongen!

Maar er is nog een Bommelaar overleden. Hoewel deze al ruim veertig jaar geleden vertrokken is naar Den Bosch, bleef hij een echte Bommelaar. Bart Kooijman. De broer van VV Zaltbommel supporter Toon Kooijman. Mijn oude buurman. Ik schrok toen ik van zijn overlijden hoorde, maar ik moest glimlachen toen ik zijn overlijdensbericht onder ogen kreeg. Want welke afbeelding sierde deze kaart? Juist, een afbeelding van het schilderij dat bij Bart aan de wand hing.

Een schilderij van de Bommels toren, gezien vanuit de Klomp. Kijk, dat is een teken dat je een echte Bommelaar bent gebleven. Maar... Er was nog iets waardoor Bart ongemerkt liet horen dat hij een rasechte Bommelaar bleef.

Tijdens de afscheidsdienst spraken zijn dochters over hun vader. Wat mij, als Bommelaar, direct opviel was hoe hij volgens zijn dochter tegen zijn kroost sprak: "Komt goed kul." Kul!
Een typisch Bommels troetelwoord. Waarschijnlijk is het de rest van de zaal niet eens opgevallen. Weer verscheen er bij mij een glimlach.
Een zaal vol met mensen, maar toch had ik dat 'wij-gevoel'.

Want hoewel Bart al ruim veertig jaar lang in Den Bosch woonde, zat er nog steeds één letter verschil in een typisch Bommels woord en een typisch Bosch' woord.

Bart, goed gedaan kul!

Meer berichten