Vorige week donderdag werd Josien van der Mark (midden) verrast om haar 40-jarig dienstverband te vieren. Links Paul Willemse, bij wie ze 33 jaar werkzaam was, en rechts dokter Froukje Andringa.
Vorige week donderdag werd Josien van der Mark (midden) verrast om haar 40-jarig dienstverband te vieren. Links Paul Willemse, bij wie ze 33 jaar werkzaam was, en rechts dokter Froukje Andringa.

Luisterend oor, maar ook 't pispaaltje

In 1980 kwam ze in dienst als doktersassistente, en in 40 jaar veranderde er veel in de dokterspraktijk. Maar ook na die 40 jaar is Josien van der Mark nog steeds het trouwe gezicht van de huisartspraktijk aan de Korte Steigerstraat in Zaltbommel, al heet haar functie inmiddels praktijkassistente.

door Marielle Pelle

Zaltbommel - "Ik zit heel de dag binnen, dus tussen de middag maak ik graag even een rondje," zegt Josien van der Mark, nog steeds glunderend en nagenietend. Ze werd vorige week de stad ingestuurd om paracetamol te halen in haar middagpauze, ondertussen stonden alle collega's en oud-collega's achter de deur klaar en was er een verrassingsfeestje. Geheel verrast, passend bij een bijzonder jubileum als je 40 jaar werkzaam bent in dezelfde dokterspraktijk.

1980
"Ik was een meisje van 17 jaar, net klaar met de opleiding en kon in dienst komen bij huisarts Paul Willemse in Zaltbommel. Ook dokter Willemse begon nieuw, vanaf de eerste dag werkten we samen en bouwden samen de praktijk op. Verder was er niemand werkzaam, we werkten altijd samen. We bespraken alles samen en we deden wat wij dachten dat goed was. Dat is misschien ook wel het grootste verschil", vertelt Van der Mark. "Destijds deden we wat we dachten dat goed was, nu staat alles vast in protocollen." Enkele jaren later toen Van der Mark zelf moeder werd en minder ging werken, kwam de vrouw van dokter Willemse in de praktijk werken en deden ze het met z'n drieën. Drieëndertig jaar lang werkten ze als een hecht team samen. "Ik werkte bij hem aan huis. Ik zag zijn kinderen en kleinkinderen mee op groeien. Ze zaten naast me op de kruk en knoeiden lekker met de stempels die er stonden." Ze lacht hartelijk en zegt: "Dat kun je je nu toch niet meer voorstellen."

Herinneringen
Drieëndertig jaar werkte ze als rechterhand van dokter Willemse. Zeven jaar geleden werd de praktijk overgenomen door dokter Andringa. Maar Van der Mark bleef het trouwe gezicht aan de balie. "Je maakt veel mee." Van der Mark kiest zorgvuldig, en met liefde en respect voor haar patiënten, haar woorden. "Elke dag is anders. Het is een schitterend vak. De omgang met mensen, de vragen, de verhalen. Ik ben een organizer, dus ik vind het fijn om alles zo goed mogelijk te plannen voor de arts, maar ik wil ook graag iedereen helpen." Ze knikt en zegt dan eerlijk: "Ja, ik kan soms moeilijk grenzen stellen. Ik wil graag iedereen helpen."

"Het vak vraagt wel om elke dag scherp te blijven", vertelt ze verder. "Het ene moment er is iemand overleden en het andere moment moet je een puist aanstippen." Ze is even stil, en dit symboliseert weer prachtig de integriteit van Van der Mark. "Maar iedereen heeft recht op dezelfde behandeling, al is dat soms wel heel snel schakelen."

Luisterend oor
Veertig jaar, een lange tijd. Ze lacht: "Ik hoop nog tien jaar erbij te mogen doen. Dat zou toch mooi zijn!" In al die jaren heeft ze ook veel zien veranderen. In de praktijk ervaart ze dat mensen zelf al hebben gezocht op internet, ze leggen zelf de diagnose al op tafel. "Meedenken is waardevol en belangrijk, maar gebruik internet op de juiste manier en ga niet op de stoel van de arts zitten", zegt ze kort en krachtig. "De komst van internet heeft veel verschil en verandering gebracht."

Als Van der Mark vertelt, stralen haar ogen liefde en betrokkenheid uit, en je proeft dat ze geniet van haar vak. Ze spreekt niet over patiënten, maar over mensen. Ze vertelt over een voorval van vorig jaar. Een jongeman kwam terug uit de tropen en had een botvlieg. Haarfijn legt ze uit wat dit is, de kennis van haar vak zet ze hiermee haarscherp neer. "Dit was een kleine operatie in de praktijk. Dat was bijzonder. Het was iets wat ik in al die jaren nog nooit had meegemaakt. Dat maakt dit werk ook zo mooi! Een plattelandspraktijk in de stad." Ze zegt eerlijk, maar met de glimlach op haar gezicht: "Je bent het luisterend oor, het eerst gezicht in de praktijk. Dat is vaak mooi, maar soms ben ik ook het pispaaltje. Ik hoor de woede en frustratie over de artsen, over de uitloop van het spreekuur en alles wat de mensen dwars zit. Je moet een echte duizendpoot zijn."

Meer berichten