Coby Baas maakte dit prachtige portret van Toon van der Meijden. Helaas heeft hij het nooit in het echt kunnen aanschouwen. Het zou op zijn eeuwfeest worden onthuld.
Coby Baas maakte dit prachtige portret van Toon van der Meijden. Helaas heeft hij het nooit in het echt kunnen aanschouwen. Het zou op zijn eeuwfeest worden onthuld.

Van een eeuw naar de eeuwigheid...

Het stond in de agenda van de burgemeester, de slingers lagen klaar, de feestzaal was gereserveerd en deze krant was uitgenodigd voor het eeuwfeest van Toon van der Meijden. Door het coronavirus veranderde alles. De feestplannen werden aangepast, en de postbode bezorgde 608 verjaardagskaarten. Maar precies op zijn 100e verjaardag overleed Van der Meijden aan de gevolgen van het coronavirus.

door Marielle Pelle

Gameren - "Eenvoudig. Hij was met eenvoud tevreden", vertellen zijn kleindochters Noortje en Rianne. Samen blikken ze terug op het leven van hun opa, die precies een eeuw in de Bommelerwaard leefde, woonde en werkte. "Ja, honderd jaar geworden. En nooit groenten gegeten", zegt Rianne met een liefdevolle stem. "Maar wel elke dag een ei."

Nieuwaal
Toon van der Meijden werd op 1 mei 1920 in Nieuwaal geboren en overleed precies 100 jaar later op 1 mei 2020. Zijn kleindochters vertellen met liefde over hun opa, die een bijzonder plaatsje heeft in hun hart. Van der Meijden werd geboren aan de Beemstraat, trouwde in bij zijn ouders en woonde 95 jaar op deze plaats. "Hij was nooit van plan daar weg te gaan", vertelt Rianne. "De brandweer had wat overtuigingskracht nodig om bij de schoorsteenbrand in 2016 hem te overtuigen dat het niet meer kon. Volgens opa viel het wel mee. Hij kon best nog in dat huisje wonen."

"Ze zaten altijd samen buiten op hun stoel tegen de schuur en keken naar de dijk. Ze zwaaiden naar iedereen en iedereen zwaaide naar hen. Dit is een kenmerkend beeld in Nieuwaal, voor hoe mijn opa en oma waren", mijmert Rianne. Van der Meijden werd vader van één dochter, Wilma. En wat was hij trots op het gezin van kleinkinderen en achterkleinkinderen wat om zich heen groeide.

Roodborstje
"Hij had niet echt een beroep. Hij had wel eigen land met daarbij een veilingnummer. Verder werkte hij in de griend of deed loonwerk voor andere boeren en tuinders." En als het over het griendwerk gaat, vertellen ze met sprankelende ogen het verhaal wat opa altijd vertelde. "Als hij in de griend aan het werk was, zag hij heel de dag niemand. Maar als hij tussen de middag ging zitten om zijn brood op te eten, kwam er een roodborstje en die at de kruimeltjes uit zijn hand." Het verhaal van het roodborstje kennen ze allemaal. De creatieve achterkleindochter Noa, tekende daarom op de uitnodiging voor zijn verjaardag een roodborstje. Een tekening die nu prijkt op de rouwkaart.

Hert
Op zijn 60e haalde Van der Meijden zijn autorijbewijs en tot zijn 95e reed hij rond in zijn eigen auto. Ze hebben allemaal herinneringen aan de autoritten. Altijd draaide hetzelfde cassettebandje met psalmen. Alle kleinkinderen herinneren zich psalm 42, de psalm van het hijgend hert. "Ook zo’n verhaal", lacht Noortje, "we bespraken dat we deze psalm wilde zingen bij de rouwdienst, met de herinnering aan dit cassettebandje. Mijn broer Joost staat op en zegt: "Misschien zit dat bandje nog wel in de auto!" Hij loopt naar de auto, waar nu mijn moeder in rijdt, en tot onze verbazing pakt hij het cassettebandje eruit. Er ging gelijk een foto in de familieapp en ons zusje Maartje, die in Hongkong woont en alles vanaf afstand meemaakte, reageerde direct: "Het hijgend hert!" Achterkleindochter Isa: "Toen we naar de begrafenis reden, over de dijk langs het huis van opa en oma, liep er in de uiterwaard een hertje. Zo bijzonder!"

Achterkleinkinderen
Op de vraag waar hun opa van genoot, antwoorden ze tegelijk: "Van zijn achterkleinkinderen!" Tot zijn 99e zat hij op de grond te spelen met zijn achterkleinkinderen en tot op het laatst speelde hij Triominos en Rummikub met ze. "En hij won nog ook!", roept de 17-jarige Noa. "Hij kon hier zo van genieten", zegt Rianne liefdevol.

Voor zijn 100e verjaardag maakten de achterkleinkinderen een kussen met hun foto erop. Bewogen vertellen ze, dat hij opkeek toen hij het kreeg. "Met zijn handen wreef hij over alle achterkleinkinderen en met zachte stem zei hij: "Dat is mooi..." Dat waren de laatste woorden die ik hem hoorde spreken", zegt Rianne geëmotioneerd.

Genoeg is meer dan veel
Bizar en onbegrijpelijk zijn de woorden die ze uitspreken, dat hun opa precies 100 jaar werd. Rianne vat het samen met de tekst die op het bordje stond bij hun grootouders en die zijn leven in één zin omvat: "Genoeg is meer dan veel!"

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden