Dit is het vierde deel van het verhaal 'Een stadslegende', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog 7 delen.
Dit is het vierde deel van het verhaal 'Een stadslegende', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog 7 delen.

Een stadslegende...(deel 4)

door Frans van den Heuvel sr.

Ik zei hem dat de aanwezigheid van een onderaardse gang niet uit te sluiten viel. We stelden voor om de muur open te breken om een goed beeld te krijgen van wat er zich achter zou bevinden. Ons duidelijk zichtbare enthousiasme gaf de doorslag, dus de advocaat ging akkoord. Hij stelde wel als voorwaarde dat strikte geheimhouding van de operatie in acht moest worden genomen. Eenmaal weer boven werd er een plan gemaakt. Er werd een lijst met benodigde gereedschappen gemaakt. Deze zouden niet in de plaatselijke ijzerwinkel worden gekocht, want dat zou speculaties voeden. De advocaat moest de volgende dag toch naar Den Bosch en zou daar alles kopen.

Op zondagochtend om 08.00 uur begonnen de werkzaamheden. De beide secretaressen waren dan niet op kantoor. Ook was de advocaat niet getrouwd, dus hij was helemaal alleen. We gingen naar beneden en zagen een grote tas staan. Ernaast lagen drie overalls, een zak cement plus mengkuip, werkhandschoenen en een grote rol stevig touw. Uit de grote tas kwam een tweetal mokers tevoorschijn alsook een aantal koevoeten, twee opvouwbare schoppen, en enkele zaklantaarns. "Welnu, heren", zo zei hij, "leef jullie uit." De overalls en de handschoenen werden aangetrokken.

De journalist en ik namen de mokers ter hand en we beukten op de muur in. Stofwolken dwarrelden door de kelderruimte en toen die waren neergedaald, zagen we dat we eigenlijk alleen maar een flink stuk van de muur hadden vernield. Dat deel van de muur bestond uit zogenaamde kloostermoppen, wat erop duidde dat dit deel van het huis eeuwenoud moest zijn.

“Zo komen we nergens”, zei de eigenaar. “We moeten naar beneden. Er zit niets anders op dan een deel van de plavuizen tegelvloer rondom de opening te verwijderen en te gaan graven.” Zo gezegd zo gedaan. De plavuizen werden verwijderd en er werd zo’n halve meter zand en grond uitgegraven.

Het gat werd groter en groter. Het graafgereedschap werd terzijde gelegd en de advocaat scheen met een zaklantaarn naar binnen. Niemand sprak een woord. Alle drie waren we uiterst gespannen.

Wordt vervolgd

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden