Van links naar rechts: Rianne en Jan Arie Dijkhof, Annet en Cornelis van Dalen, Tanja en Gerrit Grandia en Joanne en Marco van Willigen. Allemaal houden ze hun trouwfoto vast.
Van links naar rechts: Rianne en Jan Arie Dijkhof, Annet en Cornelis van Dalen, Tanja en Gerrit Grandia en Joanne en Marco van Willigen. Allemaal houden ze hun trouwfoto vast.

Vier 25-jarige huwelijken in één straat

Het is een doodlopende straat in een mooie woonwijk, die 25 jaar geleden gerealiseerd werd. Nu, 25 jaar later, vieren binnen 25 dagen vier echtparen dat ze 25 jaar getrouwd zijn. En ze wonen allemaal nog in dezelfde straat, waar hun huwelijksgeluk begon.

door Marielle Pelle

Brakel - "Over een paar jaar schuiven we door om de hoek van de straat. Daar staat een rijtje seniorenwoningen, dan gaan we daar met z’n vieren op een rijtje wonen", grappen de vier stellen enthousiast en vol gezelligheid. Ze genieten samen, op gepaste afstand, van koffie met opgeschuimde melk en verse appeltaart. Ondertussen vertellen ze honderduit over vier keer vijfentwintig jaar in één straat. Aan het woord zijn Gerrit en Tanja Grandia, Marco en Joanne van Willigen, Jan Arie en Rianne Dijkhof en Cornelis en Annet van Dalen. Alle vier trouwden ze 25 jaar geleden en betrokken hun nieuwbouwhuis aan de Rietsingel in Brakel.

Geen 'ja'
Ze vertellen over het nieuwbouwproject destijds. Onverwachts werd toen ook bekend gemaakt dat er premiewoningen kwamen voor starters. Kopers zouden dan financiële hulp krijgen van de overheid. De toewijzing ging snel, weten ze nog tot in detail te vertellen. "Mijn vader had me ingeschreven", vertelt Tanja. "Ineens hadden we een huis, maar ik vond mezelf nog veel te jong om te trouwen." "Maar dat ging niet door", vult echtgenoot Gerrit aan. "Tanja zei altijd dat ze alleen getrouwd het huis uit zou gaan, dus we zijn getrouwd." Waarop Tanja ad rem reageert: "Maar ik heb geen ja gezegd! In het gemeentehuis heb ik alleen "Ik wil" geantwoord, ik heb geen 'ja' gezegd." Door de buren wordt er smakelijk om gelachen en omdat Gerrit als chauffeur de hele week van huis is, zijn ze van mening dat deze buurtbewoners nog geen 25 jaar zijn getrouwd.

Huilend aan de telefoon
Ook Cornelis weet de koop van het huis nog goed te herinneren. "Ik ging direct naar Annet, ze woonde toen in Veen, en vertelde dat we ingeloot waren. Ze zei: "Daar ga ik niet wonen!" Teleurgesteld ging ik terug naar huis en beloofde de makelaar te bellen. Maar de volgende dag werd ik op mijn werk via de intercom omgeroepen, mobiele telefoons hadden we nog niet op zak. Ik kreeg een huilende Annet aan de telefoon die vroeg of ik het huis al had teruggeven, anders wilde ze het toch wel." Iedereen lacht, waarop Annet zegt: "En dat hebben we toch maar mooi 25 jaar overleefd!"

Kinderen
Enkele jaren later kregen ze ook in dezelfde periode kinderen. "Een gouden tijd was dat", zegt Rianne. "De kinderen speelden op straat en wij als moeders zaten op de stoep. Het leren fietsen was ook een happening. Als een kind kon fietsen, kwam iedereen kijken en dan kreeg het kind applaus." "En met z’n allen schaatsen op de Rietsingel!", vult Joanne aan, waarop de mannen knikken en opnoemen welke kinderen ook de singel induikelden.

Herinneringen worden opgehaald aan de jaarlijkse lampionnenoptocht. Iedereen deed mee en vooraf werd eerst een groepsfoto gemaakt in de straat. "En de playbackshow!", weet Cornelis nog toe te voegen. Ze halen menig herinnering op.

Inmiddels zijn de kinderen allemaal wat ouder, maar de 30 december-traditie bestaat nog steeds. De dag voor oudjaarsdag staan de stooktonnen op straat en wordt er een feestje gebouwd. "Op oudjaarsdag ben ik nog nooit in Brakel geweest", vertelt Annet, "en dat mis ik ook niet, want met de buurt vieren we het al op 30 december."

Corona
Door de coronamaatregelen is er geen groot feest voor de vier jubilea. "Gelukkig maakten we in januari met ons gezin al een bijzondere reis naar Lapland", vertelt Cornelis, "maar een feestje zit er nu helaas niet in." "We zeggen allemaal wel 'Dat komt nog wel', maar dat vraag ik me af", zegt Annet eerlijk. "25 jaar geleden moesten we onze bruiloft uitstellen, omdat de huizen later opgeleverd werden door het hoog water en de evacuatie in januari 1995. Nu moeten we het uitstellen door corona", vertelt Tanja.

Met elkaar blikken ze terug op schitterende herinneringen, waar ze er voor elkaar waren in voor- en tegenspoed. Marco en Joanne verhuisden tussendoor een keer naar een andere woning in de straat. "Ik wilde hier niet meer vandaan", zegt de uit Poederoijen afkomstige Marco, waarop Rianne aanvult: "We durven 's nachts allemaal bij elkaar aan te bellen als er iets is."

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden