Het drietal Arend Geervliet en Adrie en Bep Luitwieler zijn via een tip terecht gekomen in Brakel. Ze staan altijd aan het water!
Het drietal Arend Geervliet en Adrie en Bep Luitwieler zijn via een tip terecht gekomen in Brakel. Ze staan altijd aan het water!

'Het gonsde van de cowboyverhalen'

De dijken in het Rivierenland zijn kenmerkend voor de regio. Een dijk die veel gasten verwelkomt voor een fietstocht, wandeling en overnachtingen door mensen uit de regio maar ook ver daarbuiten. Langs de dijk naar Zaltbommel vinden veel bijzondere ontmoetingen plaats. Deze week een ontmoeting op een zonnig plekje langs rivier de Waal.

door Marielle Pelle

Brakel - "We wonen op het water en als we met de camper onderweg zijn, zoeken we ook altijd naar een plaats bij het water", zegt de 79-jarige Adrie Luitwieler uit Middelburg. Zijn 77-jarige vrouw Bep Luitwieler, met wie hij al 59 jaar getrouwd is, valt hem bij: "We willen altijd aan het water!" "Ook als we naar Duitsland gaan met de camper zoeken we een plaats aan de Moezel of de Rijn", vult de 78-jarige Arend Geervliet aan. Adrie lacht en zegt: "Als het maar beweegt!"

Ik ontmoet dit drietal voor hun camper, naast de veerstoep bij de veerpont Brakel- Herwijnen. Het is geen officiële camperplaats, maar op deze zonnige junidag staan er verschillende campers. "We kennen de anderen niet, het is toevallig dat er hier nu drie campers staan", vertellen ze. Ze vertellen verder dat ze uit Zeeland komen en de afgelopen dagen al op plaatsen aan het water stonden in Varik en in de jachthaven van Geertruidenberg. Arend is de chauffeur van de grote camper en brengt het echtpaar Luitkamp hiermee over de hele wereld, vertellen ze.

Waterland
Het is deze plaats aan het water dat hen hier brengt. Ze kregen de tip vorig jaar van een andere campereigenaar en sindsdien komen ze graag naar dit plaatsje in Rivierenland. "En dat terwijl Zeeland ook zoveel water heeft?", vraag ik verbaasd. Bep reageert direct: "In Zeeland mag je nog niet overnachten. We stonden in Terneuzen, maar daar moesten we weg omdat alleen dagrecreatie is toegestaan."

Adrie vertelt waarom het water hem zo trekt. Hij was al jong werkzaam bij de marine, later in de scheepvaart en in de bouw. "We hebben altijd gevaren met een pleziervaartuig en in Middelburg wonen we op het water." Zijn vrouw verduidelijkt: "We wonen op een woonboot." De ogen van Adrie stralen: "Het is het mooiste wonen!" Nuchter noemt huisgenoot Arend de voordelen op: "We wonen in het centrum. De winkels zijn vlakbij, de markt is op vijf minuten afstand en we hebben heel veel privacy." Lachend zegt Adrie: "Het is gewoon wonen op een A-locatie!"

Gevlucht uit Spanje
Ze wonen op hun woonboot in Middelburg, maar de camper is hun tweede huis. In de winter gaan ze altijd vijf maanden naar Spanje en komen dan in het voorjaar weer terug naar Zeeland. "Maar daar was het nu niet meer leuk", aldus Bep. Ze vertellen dat er één persoon boodschappen mocht doen, dus dit deden ze met een gehuurde auto, want je mocht alleen voor noodzakelijke ritten de weg op. Half maart zijn ze gaan rijden in de hoop dat ze de grenzen over zouden komen om met de coronacrisis hijgend in hun nek veilig in Middelburg te zijn. "We waren blij dat we weg konden, het gonsde van de vreemdste cowboyverhalen onder campereigenaren", vertelt Adrie. "Het was een spannende rit", vertellen ze, "met angst en vragen als: Wat zullen we tegen komen? En komen we ook België wel door? De tolwegen waren helemaal leeg. Er reed geen één auto. Want alleen noodzakelijke ritten waren toegestaan." Adrie vertelt dat ze twee keer zijn aangehouden, maar ze kregen medewerking om zo snel mogelijk het land te verlaten. "We hadden heel veel boodschappen bij ons, omdat we niet wisten hoever we zouden komen", vertelt Bep eerlijk. Arend kijkt er nuchter op terug en zegt: "Ik heb gezegd: We gaan gewoon en wie zien wel hoever we komen." Bep schudt haar hoofd: "Ik heb echt staan janken, en dacht: Hoe moet ik thuus kome?"

Wolken
"Als je lucht mag geloven, gaat het weer echt veranderen", zegt Adrie kijkend naar de lucht boven de Waaldijk, vanuit zijn tuinstoel voor de camper. Hij ziet mijn verbaasde ogen en zegt, terwijl hij met zijn hand naar de lucht wijst: "Kijk de wolken pakken samen, de blauwe plekken gaan weg." In de loop van de dag hopen ze weer terug te rijden naar Zeeland. Het wordt me wel duidelijk dat Adrie wel van een grapje houdt, hij zegt: "Normaal gaan we naar huis als de twee toiletten bijna vol zijn!" Zijn vrouw kijkt hem aan en zegt: "Dan wordt het tijd dat we de spullen gaan pakken en vertrekken!"

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden