Dit is het zesde deel van het verhaal 'Een stadslegende', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog vijf delen.
Dit is het zesde deel van het verhaal 'Een stadslegende', geschreven door Frans van den Heuvel sr. Er volgen nog vijf delen.

Een stadslegende...(deel 6)

door Frans van den Heuvel sr.

De journalist keek ons tweeën aan en zei: “Er is een nis, gemaakt van gestapelde stenen, in de wand. Die nis is voor de helft ingezakt door zand en grond, maar ik heb gezien dat er een aardewerken kruik in zit. De twee oren waren duidelijk zichtbaar. Ik schat dat de kruik zo’n veertig cm groot is. Om te zien of er iets inzit moeten we hem er uit halen."

Besloten werd om de gereedschapstas te gebruiken. Alle spullen werden er uit verwijderd, behalve een koevoet. Die zou worden gebruikt om het zand en de grond rondom de pot weg te schrapen.

De journalist had het vuil van zijn gezicht geveegd, wat water gedronken, en maakte zich op voor zijn tweede tocht in de onderaardse gang. Nu met het doel de kruik uit de nis te halen en in de tas te stoppen. Om zijn middel werd een stuk touw geknoopt en het andere eind werd bevestigd aan de tas. Er werd ook gecontroleerd of het touw om zijn enkels nog goed vast zat.

Het ritueel herhaalde zich en op het moment dat het touw, waaraan hij vast zat, stil lag, wist men dat de journalist bij de nis was gearriveerd. Het werd stil. De advocaat en ik spraken geen woord. Af en toe hoorden we dat de journalist hoestte, maar er waren geen tekenen dat er iets fout ging.

Na een klein half uur zagen we aan het knipperende licht van de zaklamp dat hij teruggetrokken wilde worden. Heel voorzichtig trokken we hem terug de kelder in, wetende dat hij ook nog de tas, met misschien daarin de kruik, met zich meetrok.

Het leek een eeuwigheid maar eindelijk zagen we dan zijn voeten verschijnen en de rest van zijn lichaam, dat bedekt was met een dikke laag vuil. De tas met de kruik trok hij zelf langzaam de kelder in.

“Water!” Was het eerste wat hij zei, terwijl hij langzaam op zijn knieën kwam.

Nadat hij een paar flinke slokken had gedronken en opnieuw het stof en vuil van zijn gezicht had geveegd, sprak hij op toch wel enigszins plechtige toon: "Mannen, ik heb de kruik er heel uit gekregen en er moet heel wat inzitten want hij is loodzwaar."

De klep van de tas werd open gemaakt en daar lag hij dan, de aardewerken kruik met de oren.

Wordt vervolgd

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden