Juliana Rossum

  Column

Column door Johan Cahuzak

Ik ben onder de indruk van het lef van de mensen van fanfare Juliana te Rossum. Al jaren leidt ook deze vereniging aan ledenverlies. We weten het allemaal: mensen willen zich niet meer binden en haken sneller af als het gaat over langlopende contacten. Dat wil niet zeggen dat ze niks meer willen en lam thuis zitten. Het is anders. En ik zou zeggen: vaak beter.

Maar als je je clubje ziet verdwijnen, doet dat pijn. Ook bij Juliana van Rossum en daar besloot men de boel om te gooien. Muzikanten kunnen zich voor een project inschrijven en zijn vervolgens weer vrij om te gaan. Dat is fanfare 2.0!

Er wordt ook nog eens samengewerkt met andere muziekverenigingen en de toekomst lacht Juliana toe. Dat de naam van de club verdwijnt is historisch gezien pijnlijk, maar gelet op de reuteligheden van die ex-koningin geen verlies.

Ik zie in deze Rossumvariant perspectief voor tal van andere collectieven en dan denk ik aan sportclubs, politieke partijen en zeker ook kerken.

Een goede vriend van mij is hotemetoot in een PKN-gemeente (nog steeds Gereformeerd, hoor) en hij ziet bevreesd de huidige gang van zaken aan. Door corona komen er minder mensen naar de wekelijkse godsdienstoefeningen en dat duurt nu al zo lang dat er van serieuze gedragsverandering sprake kan zijn. In gewoon Nederlands: het blijkt wel erg lekker te zijn om op zondagmorgen maar wat aan te toddelen. En naar de kerk gaan, kan altijd nog.

Ik signaleer het maar even.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden