Klaar

  Column

Column door Johan Cahuzak

Natuurlijk heb ik gezondigd. Net als jullie, maar bij de coronapandemie heb ik me voorzichtig en solidair opgesteld. Qua werk bleef er niet veel over: deze column. Bescheiden, dat wel, maar ik ben er blij mee.

Ik heb, van een huis en tot op heden een halve molen, de buitenboel geverfd. Verder is er kachelhout gekloofd, ik ben regelmatig binnen de regels met geliefden op pad geweest en ik heb veel gelezen.

De laatste weken zakt de moed me echter in de schoenen. Het schiet geen donder op met die vaccinaties, ik word gek van die talkshow-wijsneuzen en ik heb het gevoel dat mij wezenlijke informatie onthouden wordt. Dat is me sinds mijn prille jeugd nauwelijks overkomen.

Hoeveel doden zijn er en in welke bevolkingsgroepen? Is het erg als zeer oude, ernstig zieke mensen sterven? Hoeveel risico loop ik nog na zo’n lange tijd? En waarom worden kwetsbare mensen niet geïsoleerd zodat de economie zich snel kan herstellen? Ik wil me in dat geval ook best achteraf houden zodat de jongere mensen in mijn bedrijf het weer los kunnen trekken.

En van onze twee burgemeesters word ik helemaal doodziek. Bij hun brave, hondstrouwe uitingen over corona heb ik ze niet kunnen betrappen op maar één frisse gedachte. Mijn moeder was over seks origineler.

Ik heb het vandaag niet over relschoppers, maar over weldenkende mensen. Dit wordt een veenbrand. En die bestrijd je met visie, lef en openheid. Maar zie ik nu sinds kort licht? Dat zou niet gek zijn.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden