Tranen

  Column

Column door Johan Cahuzak

Hebben jullie die gele borden zien staan bij het begin van de dijk tussen Waardenburg en Gorinchem? Ze vormen de laatste aankondiging van het lijden, want de boel gaat daar jaren dicht. De boel gaat daar jaren op z’n kop en de boel komt in geen eeuwigheid meer terug.

Ik heb zo mijn twijfels over dijkverbetering, maar dat hadden ze in januari 1953 in Zeeland ook. En het liep daar niet leuk af, ik weet het. Maar moet het allemaal zo rigoureus? Moeten al die bomen echt weg en moeten alle huizen echt helemaal onderaan de dijk belanden?

Ik zie voor me de Lekdijk bij Groot-Ammers. Het is een steriele bende daar. Natuurlijk, het is veiliger, natuurlijk de verkeersstromen zijn gescheiden en dat is prettig en natuurlijk is er met de mensen die er wonen in redelijkheid overlegd en men is er uit gekomen. Het gaat echt niet meer zo als in Brakel, begin jaren zeventig.

Terzijde, het verhaal gaat dat die Lekdijk bepaald niet goed aangelegd is. Er wordt gesproken van kwel onder huizen die de boel omhoog en opzij drukt. Er worden daar harten vast gehouden. Dat je het weet…

Terug naar onze dijk. Ga maar eens afscheid nemen van die schat. Fiets er nog eens op je gemak overheen, kijk goed, leg het vast en vergeet het niet.

Ik pink droef een traan. Mijn andere tranen houd ik over voor het traject tussen Tiel en Waardenburg.

Schopenhauer (1788-1860) zei het al: Het ergste moet nog komen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden