Ziekte van Hedel

  Column

De gemeente Maasdriel slooft zich uit om het de dorpen naar de zin te maken. Tuurlijk, Maasdriel heeft ook nauwelijks een cent te makken maar ze willen het in ieder geval proberen. Een gevalletje van roeien met de riemen die je niet hebt.


Neem Hedel. Daar werd laatst een bewonersavond gehouden. Burgers mochten zeggen wat ze op hun lever hadden. Ik ken die avonden, ik leid ze in het land regelmatig. Doorgaans borrelt er een stoet aan kneukelheden op: meer groen, minder hondenpoep, kapotte straatlantarens, weinig politie, hangjeugd, leegstand van winkels en meer van dat geneuzel. En natuurlijk voelt het kleine dorp zich te kort gedaan ten opzichte van het hoofddorp: "Wij leggu an d'n achterste mem."


En ja hoor, ook in Hedel rept men van gebrek aan cohesie: "Er is steeds meer import. Dat gaat nog niet helemaal lekker met de echte autochtonen."


Sodemieter op. Ik kom al veertig jaar niet meer uit de plaats waar ik geboren ben en ik heb nog nooit iets dergelijks gemerkt. Ik heb in vier gaten gewoond en nergens gemerkt dat betrokken import buiten de boot viel.


Dit is een vorm van truttige benauwdheid. Dit is een vorm van kortzichtigheid. Dit is zielig. Zo worden we nooit wereldburgers die open staan voor andere invloeden. Sneu.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden