Wijkagent

  Column

Ik ben gek op wijkagenten. In het land kom ik ze regelmatig tegen als ik optreed voor pubers met Zeven Sloten, een voorstelling over gedrag in het verkeer. En laatst was er bij mijn molen in Ophemert iemand van haar paard gevallen. Zomaar drie agenten op het toneel. De wijkagente knoopte een praatje aan. We vroegen haar op de koffie en nog geen maand later was ze er: "Kennismaken met jullie en met deze uithoek van mijn gebied." Ik denk dat Patricia Allard ook zo iemand is. In de nieuwsbrief van de Wijkraad Binnenstad Zaltbommel stelt ze zich vriendelijk voor. Maar vergis je niet. Die heeft heel wat in haar mars. Ze is maar liefst tweeënhalf jaar wijkagent in Maasdriel geweest. Prima vooropleiding voor het grote werk. En je kunt wel stellen dat ze in Zaltbommel promoveert want ze opereert ook in de Vergt. Er gaan daar dingen veranderen. Want Patricia loopt er. Sterker, jullie lopen daar want Patries is niet gek. Die schakelt hulptroepen in: "Samen met u hopen wij de wijk waar mogelijk veiliger te maken." Dat lijkt me wat dunnetjes. Niks waar mogelijk, niks hopen. Je moet de lat hoog leggen, eisen stellen, doelen nastreven. "Ik maak de wijk veiliger. En waag het niet om de andere kant op te kijken."

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden