Column: Eiland

  Column

Door Johan Cahuzak

Laatst heb ik het Eiland van Nederhemert herontdekt. Het is natuurlijk onhandig er over te schrijven als je van de daar heersende rust houdt maar ik gun jullie ook wat. Aanvankelijk kwam ik er via de Bernse dijk. Mijn hemel, wat een ellende daar. Een fietspad onderlangs lijkt me nog slechts een kwestie van een handjevol verkeersdoden. Ik was blij dat het pontje weer voer. Daar werd ik hartelijk ontvangen door mijn eigen Manchester jasje. Voor een kleine vijf euro mochten we met z’n vieren heen en terug. Een attractie!

En dan naar de camping voor een controle of het nog net zo leuk was als destijds. Ja. We werden nauwlettend in de gaten gehouden door de beheerder, want hij meldde dat hij niet zat te wachten op dagjesmensen. Wij hadden echter hogere idealen en wilden kijken of die daar gerealiseerd konden worden.

En toen met twee kinderen, van drie en vijf, naar de speeltuin, misschien wel de oudste van Nederland! Daar heeft dan wel de tijd stil gestaan, de uitbater bepaald niet. Was er in het verleden nog wel eens sprake van iemand die aan het verkeerde been uit bed geslingerd was, nu is dat totaal anders. Prima bediening en dito spullen. De attracties herkende ik zelfs nog uit mijn eigen jeugd met schoolreisjes en uitstapjes van vaders vakbond. Spannend spul dat ook zomaar een blauw plek kan opleveren. Kom daar maar eens om in de rest van Nederland.

Ik ga lekker nog een keer. Met matig weer.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden