Foto:

Een echte Bommelaar

  Column

'Een echte Bommelaar' is een column die over van alles en nog wat gaat. Als het maar met Zaltbommel of haar inwoners te maken heeft. Geregeld gaat het over Bommelaren die al overleden zijn. Maar die toch nog geregeld besproken worden door Bommelaren onderling. In deze column wil ik de vrouw herinneren die op de dag dat deze krant verschijnt alweer 16 jaar geleden is overleden. Mijn moeder, Henny Bruygom-Kamerbeek. Een veel te lieve vrouw. Door haar ben ik deze column gaan schrijven. Zij zei altijd dat je herinneringen op moet schrijven, voordat ze vergeten worden. Zo hoorde ik een tijd geleden een aparte anekdote over waarom iemand in mijn jeugd altijd ruzie zocht met mij of mijn broer. De oorzaak was mijn moeder. Want ondanks dat wij steeds sterker bleken, bleef hij volhouden. De reden? Zodra mijn moeder van de ruzie hoorde, riep zij de jongen binnen. Na hem getrakteerd te hebben op koek en drinken moesten wij de ruzie bijleggen van haar. Steeds opnieuw. Want ze had een gruwelijke hekel aan ruzie. En omdat deze jongen het altijd zo gezellig vond bij mijn moeder, bleef hij steeds ruzie zoeken. Maar zoals ik al schreef, is ze 16 jaar geleden overleden. Op donderdag de twaalfde. Een hele rare week. Want een dag later, vrijdag de dertiende, kreeg ik 's-middags een dochter en mijn tweelingbroer een zoon. Toen kon ik er niet van genieten, nu des te meer.
Jammer dat mijn moeder ze niet heeft mogen kennen, want het zijn twee leuke kids. Ze voelen zich net als hun vaders een soort van tweeling. Vier handen op een buik. Vallen elkaar nooit af. Staan niet onder hun naam in elkaars telefoon, maar als twin-neefje en nichtje. Fransisca en Skip, ik wens jullie alle twee een lang en gelukkig leven toe en wens jullie alle twee een hele fijne zestiende verjaardag toe. Hieperdepiep...... hoeraaaaa!!!!

Kim van Hout
Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden